Amsterdam Art Weekend volgend jaar in Rotterdam

82_aaw-volgens-jaar-in-rotterdam_01

Amsterdam Art Weekend vindt volgend jaar plaats in Rotterdam. Dit maakte de organisatie vanochtend bekend tijdens het afsluitende ‘prosecco breakfast’ voor de Young Collectors Circle op het dak van het Andaz Hotel. Hiermee wordt tegemoet gekomen aan de internationale gasten, die aangaven dat ze Amsterdam te provinciaals en te klein vinden. “Iedereen lijkt elkaar hier te kennen”, klaagde een verzamelaar uit L.A., “it totally freaks me out!”

De VIP’s uit het buitenland waren verbaasd dat ze het complete programma van Amsterdam Art Weekend in één middag konden afleggen per bierfiets. Bovendien zochten ze tevergeefs naar de Markthal, die dé highlight van Nederland zou moeten zijn volgens reisgidsen. “Toen we dachten dat we er waren bleek het een fietspad onder een museum te zijn”, vertelt een curator uit New York. “Zo’n kneuterig idee, wie bedenkt zoiets!”

De organisatoren noemen het een ‘mooi moment’ en een ‘logische stap’ om na vijf jaar Amsterdam Art Weekend in Amsterdam het evenement te upscalen en in Rotterdam te laten plaatsvinden: “Ze noemen Rotterdam wel eens Manhattan aan de Maas. Manhattan heette ooit Nieuw-Amsterdam, dus het is heus niet verwarrend om daar een evenement te organiseren dat Amsterdam Art Weekend heet.”

Piet Zwart Institute wordt Piet Colour Institute

77_piet-zwart-instituut-wordt-piet-colour-instituut

Het Piet Zwart Institute in Rotterdam zal per 1 december Piet Colour Institute gaan heten. “Een kwestie van meegaan met de tijdsgeest”, verklaart de woordvoerder. De afgelopen jaren kreeg het masteropleidingsinstituut van de Willem de Kooning Academie veel klachten van studenten. Vooral internationale studenten wilden niet met ‘zwarte piet’ geassocieerd worden.

Op Twitter woedde een hevige discussie met de hashtag #makeartnotslaves. “Why did nobody tell me that my education is built on the exploitation of slaves???” schreef iemand.

77_tweet-01

Een student die net was toegelaten tot de opleiding e-mailde de coördinator: “I’ll never be able to exhibit anywhere if Black Pete is on my cv!” Anderen zijn teleurgesteld door de valse verwachtingen die de naam van de school schept: “During the half year that I’m studying here nobody has ever thrown candy or ‘pepernoten’ at me. I feel betrayed, I don’t know what to think anymore.”

77_tweet-02

Binnen het instituut heeft de naamsverandering tot hevige discussies geleid. Een aantal docenten verenigde zich onder het ‘l’art pour l’art’-collectief. Een van hen verklaart desgevraagd: “Kunst dient zich verre te houden van maatschappelijke issues. Daarmee bezoedelt ze zichzelf.” Ook buiten het instituut leidt het besluit tot weerstand. Op Twitter wordt opgeroepen tot een boycot, met leuzen als: “Geen pepernoot subsidie meer voor Piet Zwart”, “Piet Zwart landverrader” en “Ga zelf in je zak terug naar Spanje!”

77_tweet-03

De meest felle politieke reactie kwam van VVD-fractievoorzitter Halbe Zijlstra: “Dit is voor mij een zwarte dag. Geen gekleurde, maar een pikzwarte dag. Hoe moet ik mijn zoon straks vertellen dat hij niet meer naar de zwarte pietenschool kan? Verschrikkelijk is het.”

Rotterdam schenkt ballen aan 020

Adam-4

De Rotterdamse gemeenteraad heeft besloten het kunstwerk Kissing Earth van de Deens-IJslandse kunstenaar Olafur Eliasson aan Amsterdam te schenken. “We zijn blij dat we alsnog een fijne bestemming voor de ballen hebben gevonden”, aldus de Rotterdamse wethouder van Cultuur Pex Langenberg.

De wereldberoemde kunstenaar klaagde bij de gemeente: “Die metershoge gele globes staan bij mij thuis lelijk in de weg. Ik kan niet eens meer normaal bij m’n Nintendo, en een lekker potje breakdancen lukt al helemaal niet meer.” De oplossing kwam van Leefbaar Rotterdam. “Dat stationsplein van 020 is stukken groter en lelijker als die van ons, lijkt me prima, ja toch? Niettan?”, betoogde een raadslid van de Leefbaren met succes. Hun motie ‘pleurt die ballen naar 020’ kon op een ruime meerderheid rekenen.

Amsterdam is ‘dolgelukkig’ met de schenking. “De ballen sluiten geweldig aan bij ons pretparkprofiel”, aldus de Amsterdamse cultuurwethouder Kajsa Ollongren. “En Amsterdammers zijn dol op kunst in de openbare ruimte, ze wonen niet voor niets in een prent van Anton Pieck. Ik weet nog niet of we ze op het stationsplein gaan neerzetten hoor, ik zie ze ook wel voor me als rollende wafelwinkels of drijvende ijssalons. Superbedankt dus, Rotterdam!”

Artsy Nostrus voorspelt: “Nog minder huisdieren in musea”

42_Artsy juni

Daar zijn ze weer, stipt as always, de voorspellingen voor de komende maand van onze trendwatcher Artsy Nostrus. Enjoy!

Blijvende existentiële twijfel bij bbq
Om met het slechte nieuws te beginnen: ook in juni zal er nog altijd geen bevredigend antwoord te geven zijn op de vraag ‘wat is dat nou eigenlijk, kunst?’ Fokking irritant, want je hebt deze maand natuurlijk allemaal bbq’s en andere tuinparty’s voor de boeg. Maar het is niet anders, dus oefen alvast maar op je besmuikte glimlach en studeer een goede smoes of niet te beantwoorden wedervraag in. Zoiets als: ‘Waarom gedraagt het heelal zich volgens vaste wetten?’ of ‘Wordt een kind onder de evenaar later echt vaak een bedelaar?’ Werkt bijna altijd. Als je echt niet onder die vraag uitkomt, kan je altijd nog zoiets zeggen als: ‘kunst is een rusteloze wereld’, ‘kunst is kleurrijk’, of ‘kunst is en zal altijd zijn’. Zulke dingen zeggen echte professionals namelijk. Je kunt zelfs ‘kunst is voor mensen’ zeggen. Onzin natuurlijk, maar je komt wel over als een blije zeester.

Nog minder huisdieren in musea
Over dieren gesproken. Sinds Elfie Tromps naakthondje Chin-Chin menig bezoeker van TENT de stuipen op het lijf joeg, en sinds Rudi Fuchs een nest cavia’s aantrof in een Donald Judd, komt er nu eindelijk een algeheel verbod op huisdieren in musea en andere kunstinstellingen. Voor schildpadden, hamsters en wandelende takken wordt geen uitzondering meer gemaakt, de hinder en nazorg is gewoon te groot gebleken. Dit is natuurlijk vooral vervelend voor Rotterdammers, want die lopen de hele dag met een dwergpapegaai op hun schouder, zoals de Hokjesman liet zien. Voor die arme vogeltjes worden nu speciale kluisjes ontwikkeld, schijnt. De weg is nu wel vrij voor een Museum voor Moderne Huisdierkunst (MMH), waar alle huisdieren welkom zijn. Die gaat er dan ook zeker komen, maar volgend voorjaar pas, zet het vast in je agenda.

Kinderkunst
Sneu dus voor je tamme fretkat, maar misschien kan je proberen een kind in huis te nemen, als je die nog niet hebt. Want kinderkunst wordt het in juni helemaal, kan niet anders. Allemaal de schuld van een zekere galeriehouder die tijdens Amsterdam Art Fair doodleuk tekeningen van zijn achtjarige dochtertje ophing, niet eens zulke slechte trouwens. Gek genoeg werd niet iedereen hier vrolijk van, op de redactie van FC Kunst was zelfs een brief binnengekomen van iemand die er nogal jeuk van aan haar pruim (ja, dat stond er echt) had gekregen. Maar ik wel hoor! (Eh, wel vrolijk van geworden, geen jeuk aan m’n pruim bedoel ik). Heel fijn juist, die expres-naïeve portretten van Flaffie en Pokémon. En reken maar dat andere galeriehouders niet achter willen blijven. Dat is gewoon een natuurwet, iedere ouder denkt op zo’n moment: ‘dat kan mijn dochter van zes ook, en beter’. Een tentoonstelling met de kunst van kinderen van galeriehouders, van kinderen van kunstenaars, en van kinderen van verzamelaars, why not, zal echt niet lang meer op zich laten wachten. Ik verheug me erop!

Daan Roosegaarde maakt innovatieve ballenbak voor de Kunsthal

AMSTERDAM-KROKUSVAKANTIE-BALLENBAK

De Kunsthal in Rotterdam krijgt per 1 maart een innovatieve ballenbak. De installatie Bouncing Balls Revisited van Daan Roosegaarde bevat balletjes gemaakt van gerecycled plastic gevuld met nucleair afval. Mariëlle Waalzijde, hoofd marketing en communicatie van de Kunsthal: “Een museumbezoek draait tegenwoordig al lang niet meer om de kunst, het is een experience geworden, een totaalbeleving. Uit onderzoek is gebleken dat kinderen hier een zeer verstorende werking op hebben. Mensen van wie de kinderen toch zijn meegekomen, bieden wij nu een bijzondere faciliteit om hen tijdelijk op te vangen.”

Bouncing Balls Revisited is Roosegaardes meest recente innovatie: “Radioactiviteit inspireert mij enorm, altijd al, alleen had ik nooit eerder de link gelegd met de jeugd. Maar de jeugd heeft de toekomst, dus eigenlijk is dit totaal vanzelfsprekend.” De balletjes zijn met de hand vervaardigd in een fabriek in Bangladesh die speciaal is ingericht om weeskinderen een zinnige dag- en nachtbesteding te geven, ze zijn gemodelleerd naar de kunstenaar. Roosegaarde: “Nucleair afval wordt nog altijd een beetje gezien als het pukkelige eendje onder de afvalsoorten. Geheel ten onrechte. Na een bezoek aan Bouncing Balls Revisited zullen kinderen nog minstens 79 uur licht geven, hartstikke handig in het donker.”

Bezoekers van de Kunsthal hoeven niet te vrezen dat hun audiotours voortaan door huishoudelijke ballenbak-mededelingen worden verstoord. Waalzijde: “De kinderen zijn na afloop op te halen in de gift shop. Je krijgt ze terug wanneer jij wilt. Als je rekening houdt met de wensen van het kind creëer je narcisten en verstoor je bovendien de totaalbeleving.” Ouders die bang zijn dat hun kroost per ongeluk een balletje inslikt, stelt Roosegaarde graag gerust: “Ikzelf doe iedere ochtend plutoniumvlokken door mijn muesli en ik douche al jaren met gammastralen. In het laboratorium bleek dat het verouderingsproces in mijn lichaam compleet is stilgevallen. Geniaal toch?!”

Sjarel Ex: ‘Ik ben Bas Jan Ader’

strand aanspoelen
Eiland in de Stille Zuidzee. Het strand op de foto is niet per se het strand dat genoemd wordt in het artikel. Foto © AFC

In een laatste poging de beroemde films van Bas Jan Ader voor zijn museum te behouden, beweert Sjarel Ex, directeur van Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam, dat hij zelf de sinds 1975 verdwenen kunstenaar is. Ex: “We zijn nooit samen gesignaleerd, dus niemand kan bewijzen dat dat niet waar is.” Volgens Ex, die op 6 januari van een rechter te horen kreeg dat hij de films spoedig aan de weduwe van Ader terug moet geven, leed hij al die tijd aan geheugenverlies. Nu komt alles echter terug: de bijna-fatale zeiltocht, de schipbreuk en hoe zijn leven verder ging, terwijl zijn naasten dachten dat hij dood was.

Ex: “Ik herinner me dat ik op een strand aanspoelde, een baard had en als enige gezelschap een volleybal die ik ‘Wilson’ noemde.” De directeur weet dat het een beetje raar klinkt, zegt hij, maar het staat hem allemaal heel helder voor de geest: “Ik zie het gewoon weer voor me, in high definition zelfs.” Ex zegt dat hij nu pas begrijpt waarom hij de films zo graag wil houden. “Die hele rechtszaak, het feit dat ik niemand anders die films toevertrouwde, ik begrijp nu precies wat mij werkelijk dwarszat. En ik ben zeker van plan weer verder te gaan met kunst maken. Zo snel mogelijk eigenlijk, als we deze juridische rompslomp achter de rug hebben.”

Na de periode met Wilson leefde Ex enige tijd ‘onder water’ met kleine wezentjes die hij ‘Snorkels’ noemt. Met hun hulp vond hij zijn weg naar Utrecht, waar hij vanaf 1976 kunstgeschiedenis ging studeren. “Ik zou die wezentjes eigenlijk nog eens willen bedanken. Mochten ze dit toevallig lezen, zouden ze dan contact met me willen opnemen?”