Elk kind naar de Nachtwacht – zo regelde Dibbits dat

FCK-2

In een één-tweetje met Alexander Pechtold heeft Taco Dibbits geregeld dat ieder schoolgaand kind naar het Rijksmuseum moet. Maar de andere partijen hadden natuurlijk ook iets te zeggen. Zo blijkt nu dat ieder kind ook een keer zal moeten hockeyen. Onontbeerlijk voor je ontwikkeling en je coördinatie, aldus Mark Rutte: “En dan komen die hockeysticks van achterin de walk-in closet ook van pas.”

Dit sportieve en culturele uitje zal worden gecombineerd, verklapte Dibbits aan FC Kunst. Kinderen moeten eerst een ochtendje hockeyen en dan naar het Rijksmuseum. “Een prima combinatie,” zegt Dibbits, “dan hebben ze precies genoeg tijd om naar de Nachtwacht te lopen, een foto te maken voor Instasnapgramchatbook of zoiets en dan weer vlug de bus in.”

Tijdens de onderhandelingen moest Dibbits wel beloven een geschikte club voor de kinderen te vinden. Dat is nog niet gelukt: “Ik begrijp dat het in mijn eigen belang is, maar ik heb geen flauw idee. Ze mogen best een potje spelen hier op het Museumplein?” Dibbits heeft geen ervaring met hockey: “Zelf heb ik een tennisarm, wist je dat je daar ook niet mee kunt hockeyen? Ik doe wel kickboxen bij Arie, ken ik jou daar niet van?”

Een plan van CDA en ChristenUnie om de kinderen ook mee te nemen naar een megastal sneuvelde. Hoewel de christelijke partijen de bio-industrie verdedigden als ‘cultureel erfgoed’ verslikten de overige aanwezigen zich in hun broodje salami bij het idee. “Wist je dat Sybrand een hele goeie Heimlich greep in de vingers heeft?” vertelt Pechtold. “Nadat hij mijn leven had gered, heb ik overal ‘ja’ op gezegd.”

Oeke Hoogendijk maakt documentaire over Wim Pijbes bij Voorlinden

79_documentaire-in-de-maak-directeurschap-wim-pijbes

Het kortstondige directeurschap van Wim Pijbes bij het Wassenaarse museum Voorlinden zal leiden tot een 67-uur durende documentaire van Oeke Hoogendijk. De regisseur volgde eerder de verbouwing van het Rijksmuseum in haar bekroonde documentaire Het Nieuwe Rijksmuseum (2014). De documentaire over Pijbes’ kort durende directeurschap heeft als concepttitel De Nieuwe Directeur.

Opvallend: deze documentaire volgt alle werkdagen van Pijbes in real time. Een keuze die Hoogendijk ‘zowel artistiek als budgettair’ aantrekkelijk vond, licht ze toe. Verzamelaar Joop van Caldenborgh wilde niet herkenbaar in beeld, zijn gezicht zal in de documentaire worden vervangen: “Samen met Wim bekijk ik momenteel de opties voor een vervangend gezicht. Wim dacht zelf in de richting van Khadaffi.”

De documentaire begint tijdens Pijbes’ vakantie op Barbados, waar hij mijmert over een toekomst, ooit, als surfschooleigenaar. Verder is onder meer te zien hoe Pijbes gefascineerd raakt door de flora en fauna rondom het museum, met name de duin- en zandkikkertjes, en hoe hij overweegt een terrarium in zijn kantoor te laten plaatsen, waar hij uiteindelijk geen toestemming voor krijgt. “Die tranen zijn écht”, benadrukt Hoogendijk.

De 24-uur durende trailer van De Nieuwe Directeur wordt als voorfilm vertoond tijdens het Idfa.

Artistieke interventie Baselitz in Rijksmuseum

78_baselitz-interventie-in-rijksmuseum

De beroemde Duitse schilder Georg Baselitz zal binnenkort een aantal artistieke interventies in het Rijksmuseum uitvoeren, zo maakte het museum vanochtend bekend. Directeur Taco Dibbits: “Veel van de schilderijen uit onze collectie kunnen wel een update gebruiken. We zijn verheugd dat de heer Baselitz zijn intrigerende artistieke visie hier wil uiten.” Wat de ingreep van Baselitz precies zal worden, wil Dibbits niet verklappen: “De bezoekers zullen er van ondersteboven zijn, dat weet ik zeker.”

Het Rijksmuseum nodigde Baselitz uit in het kader van de serie samenwerkingen met hedendaagse kunstenaars, waarvoor eerder Damien Hirst, Anselm Kiefer, Giuseppe Penone en Anish Kapoor zijn uitgenodigd. Net als deze heren voelt Baselitz zich verwant aan Rembrandt: “Onze artistieke visie komt grotendeels overeen. Hij meende net als ik dat vrouwen niet kunnen schilderen”, aldus de bejaarde kunstenaar. “Dat was in zijn tijd overigens nog geen mening die je hoefde te verdedigen. De zeventiende eeuw was heel ruimdenkend als je er zo naar kijkt…”

Baselitz vertelt dat zijn interventie zal bestaan uit het ‘toe-eigenen’ van enkele schilderijen uit de Eregalerij: “Ik ga mijn unieke expressie loslaten op die schilderijen, waardoor ik ze straks aan mijn oeuvre kan toevoegen.” Gevraagd naar zijn aanpak antwoordt hij ontwijkend: “Wat ik ga doen, laat zich niet in woorden vatten. Ik denk louter visueel, zoals elk genie. Maar bezoekers van het museum kunnen erop vertrouwen dat ik de schilderijen terugbreng naar hoe de meester ze ooit bedoeld heeft.”

Voormalige buren Marten en Oopjen doen boekje open

Sjoerd en Maria

“Het lijkt zo’n keurig net stelletje, hè”, zeggen Sjoerd en Maria, die jarenlang naast Marten en Oopjen hebben gewoond. “Dat dachten wij dus ook toen ze zich voor het eerst kwamen voorstellen. Totdat twee weken later onze bedstee blank stond, omdat die lui een dakgoot illegaal hadden laten aanleggen.”

Het echtpaar wil graag de geschiedenis ‘rechtzetten’ en heeft daartoe contact opgezocht met het medium van FC Kunst, onze bardame Fiona. “Het waren echt onmogelijke buren”, zegt Sjoerd, “hele vervelende mensen, arrogant ook. Marten met zijn nuffige schoentjes en Oopjen die zichzelf Opina liet noemen, zó aanstellerig. Net zo nep als die moedervlek die iedere dag op een andere plek in haar gezicht zat.”

“En vreselijk luidruchtig”, vult Maria aan. “Zodra de zon scheen zaten ze te souperen in de tuin, met alle stank- en rookoverlast van dien. En als je er iets van zei, kon je een varkenspoot naar je hoofd krijgen. Oopjen sjorde iedere dag als een bezetene aan haar spinnewiel, het hele huis trilde ervan. En Marten oefende tot ’s avonds laat op zijn blokfluit, zó stressvol, dat wil je echt niet weten.”

Terecht, vinden Sjoerd en Maria, dat hun oude buren nu zo te kijk worden gezet in het Rijksmuseum. “Na alle overlast die ze ons hebben bezorgd, verdienen ze het wel om door horden mensen aangegaapt en nagewezen te worden.”

Museumplein introduceert: enkelticket

46_Enkelticket

Om te voorkomen dat bezoekers op één dag meerdere musea aandoen, introduceren de musea aan het Museumplein in Amsterdam vanaf 1 september het ‘enkelticket’. “Het idee is voortgekomen uit frustratie”, legt Françoise Puikbeen van het Van Gogh Museum uit. “Voor de kunstwerken en de museummedewerkers is het beledigend als mensen voortdurend in- en uitwandelen. We noemen dat hier het ‘draaideurbezoek’, een grote bron van irritatie, ook voor het Rijksmuseum en het Stedelijk.”

Het enkelticket wil traag museumbezoek belonen, ook financieel. Puikbeen: “Per bezoeker ontvangen we ongeveer 23 euro subsidie, dus we kunnen gerust tien euro geven aan degene die langer wil blijven.” Het gaat om bezoekers die zich een dag committeren aan één museum. “Minstens vijf uur lang”, zegt Puikbeen. De samenwerkende musea kozen voor de naam ‘enkelticket’ om aan te geven dat het om een enkel museum gaat en bovendien verwijst het woord naar de enkelband die in TBS-klinieken met succes wordt toegepast. “De techniek achter het enkelticket is vergelijkbaar”, aldus Puikbeen.

Tafeltennissers op het Museumplein reageren enthousiast op het initiatief: “Kan ik er ook een voor mijn beide enkels krijgen?”, vraagt Mirte Rugnerf, bloemstylist in opleiding. “Twintig euri, dat zijn toch weer drie pakjes rooie Gauloises.” Student Vrijetijdskunde Snoef Johnson wil ook best zo’n enkelticket, “als ze tenminste gratis WiFi hebben in die musea, ik heb wel een start-up te maintainen.” Alleen Marja Bensdorp van den Flasakker, gepensioneerd endocrinoloog, vindt het enkelticket ‘enigszins aanmatigend’: “Kunst kijken vergt tijd, veel tijd, dat weet toch iedereen? Ik heb in Museum de Fundatie laatst twaalf uur onafgebroken voor een Ans Markus doorgebracht, en nóg begrijp ik haar werk niet helemaal.”

Op de vraag of ook het MOCO deelt in het enkelticketsysteem, reageerde Puikbeen met: “Het wattes? Ik heb géén idee waar u het over hebt!”

Directeursfunctie Rijksmuseum wordt stageplek

40_Rijksmuseum-02

Na het vertrek per 1 augustus van Wim Pijbes wordt de directeursfunctie van het Rijksmuseum een stageplek. Een woordvoerder: “Door de Wet Normering Topinkomens zal de directeur van het museum dit sowieso vooral voor de lol en uit liefdadigheid doen, vandaar dat we hebben gekozen voor een stageplek met gepaste vergoeding.” Wie de stage gaat invullen, is nog niet bekend. Op de vacature ‘Stagiair(e) Directeur’ hebben volgens het museum ruim twaalfduizend mensen gereageerd, de selectieprocedure is nog in volle gang.

Het museum is niet verrast door het hoge aantal reacties: “Het klopt dat het barst van de leuke stageplekken in de culturele sector, maar wij bieden natuurlijk wel iets bijzonders: een leerzame en dynamische werkplek, waarbij de stagiair brede ervaring opdoet op het gebied van leidinggeven. Als directeur-stagiair krijg je een goede indruk van de gang van zaken binnen een kunstinstelling en maak je kennis met een breed netwerk in de kunst- en cultuursector. Je draait mee als volwaardig collega, je hebt een flexplek in het centrum van Amsterdam, én je kunt met Barack Obama op de foto en een Rembrandt kopen, dat maakt deze stage uniek.”

De sollicitanten hebben allemaal zo hun eigen redenen om te reageren. Student kunstgeschiedenis Zwaan Holyfield (21) liet ons weten vooral ‘werkervaring’ op te willen doen, zodat ze later meer kans maakt op haar droombaan als junior consulent oudkatholiek erfgoed bij het Catharijneconvent in Utrecht. Petronella Schisma (57), tot voor kort invalkassière bij de V&D, vertelde dat ze bereid is om ‘letterlijk alles’ aan te nemen en de onlangs afgestudeerde röntgenoloog Ruben Kwispeltong (23) loopt al op drie andere plekken stage, onder meer als traffic controller in de haven van IJmuiden, maar doet er graag nog een stage bij, zodat hij zijn abonnement op Arts en Auto niet hoeft op te zeggen.

Over de selectiecriteria die gehanteerd worden, wil het Rijksmuseum weinig kwijt. Wel geeft het museum aan lichte voorkeur te hebben voor een ‘lekker jong ding’. De woordvoerder: “Eigenlijk zoeken we gewoon weer een type Wim Pijbes, maar dan iets minder streberig en met van die lange blonde haren, je kent ze wel.”

Inwoners Wassenaar vrezen komst Wim Pijbes

Schermafbeelding 2016-03-02 om 09.36.06

Inwoners van Wassenaar reageren met afschuw op de aanstelling van Wim Pijbes als directeur van hún Museum Voorlinden. FC Kunst polste gisteren de stemming op straat in de op één na rijkste gemeente van het land.

“Vreselijk nieuws,” zegt Eveline in een stijlvolle nertsbonten jas en Givenchy boots in de Kerkstraat. “Pijbes, dat is toch die omhoog gevallen pummel uit Veendam? Godallemachtig, in dat armoeiige boerengehucht wil onze chihuahua nog niet eens dood gevonden worden.” Op dat moment springt er een keurige meneer uit een Chevrolet. Het is Willem-Jan-Willem die wild zijn fedora rechtzet, en briest: “Het is je reinste schorriemorrie!” Schichtig duiken ze samen banketbakkerij Maison Kelder in.

Winkelend publiek in de chique Rijnsburgpassage reageert aanzienlijk minder mild op het nieuws. “Ik voorspel wantoestanden,” zegt Frederik-Jan-Pieter over zijn Prada-zonnebril turend, “Pijbes is middenstand, zijn ouders runnen een supermarktje of zoiets. Ik kan straks mijn villa niet meer verkopen als dat tuig hier de dienst uitmaakt.” Monique-Claire in een Louis Vuitton-poncho valt hem bij: “Zo’n onguur type dat op de centen let. Zul je zien dat een museumticket straks twaalf negenennegentig kost, getverderrie. En dan dat akelige geknauw van hem, brrr. Het zullen je buren maar wezen.”

In de Langstraat, voor de ingang van Hunkemöller, spreken we Diederik-Lodewijk. “Ik had het er net nog over met m’n vrouw,” zegt hij. “Hij gaat gegarandeerd voor overlast zorgen. Het maakt ons ook angstig, want kunnen we onze kinderen straks nog wel in hun eentje naar school laten paardrijden? Als we dit van tevoren hadden geweten, hadden we natuurlijk voor dat asielzoekerscentrum gestemd op die locatie, en niet voor een of ander aso-museum.”

“Wat ik van de nieuwe directeur van Museum Voorlinden vind?” Daklozenkrantverkoper Barry voor de Jumbo aan de Luifelbaan kijkt ons een dikke minuut argwanend aan. Dan rochelt hij eens flink en fluimt hij een dikke klodder pruimtabak – klets! – in zijn Versace-spuugbak.

Wat u kunt verwachten in de maand februari

Feb

Voorspellingen van onze trendwatcher Artsy Nostrus

Wit = no go
Wit is in februari het tegenovergestelde van wat geel was in januari: een absolute no go. Kunstenaars, vermijd dus de kleur wit in schilderijen, beelden of wat je ook maakt. Witte monochromen zijn al helemaal uit den boze, die kunnen de mensen na al die herman de vries-, ZERO- en Jan Schoonhoven-tentoonstellingen echt niet meer hachelen. Nee, bonte kleuren – maar wel mat, niet shiny – zijn deze maand helemaal terug van weggeweest. Dat komt goed uit, want ze zijn een voorwaarde om aangekocht te worden door de AkzoNobel Art Foundation. En wie wil er nou niet exposeren in de Essential Art Space, die veredelde autoshowroom van AkzoNobel op de Amsterdamse Zuidas?

Veel meer & meer bedekt naakt
Het bedekken van naakte beelden in de Capitolijnse Musea in Rome, vanwege het bezoek onlangs van de Iraanse president Hassan Rohani, was een enorme hit en gaat deze maand beslist navolging krijgen. Onder meer het Rijksmuseum zal aankondigen één of twee keer per maand speciale ‘moslimdagen’ te organiseren. Naakt dat door mensen met een islamitische achtergrond als ‘aanstootgevend’ ervaren zou kunnen worden, zoals de ontblootte onderarmen van Vermeers Melkmeisje, zal op die dagen met lapjes, doeken of bekistingen aan het oog worden onttrokken.
Tegelijkertijd zal de kans om in een museum met échte blote vrouwen geconfronteerd te worden significant toenemen. Wat de Luxemburgse kunstenaar Deborah de Robertis onlangs in het Musée d’Orsay deed, uit de kleren gaan en naakt poseren voor Manets Olympia, was immers zo’n aangename geste dat het naar verwachting vele andere vrouwen op hetzelfde idee zal brengen. Zeker als vanaf 19 februari de tentoonstelling ‘Lichte zeden’, tot voor kort in Musée d’Orsay, te zien zal zijn in het Van Gogh Museum.
Kleine slag om de arm: plus en min moet je soms tegen elkaar wegstrepen, dus héél misschien waaien beide trends wel over.

Het volgende schilderij van Philip Akkerman
Zoals bekend komen voorspellingen zestig procent van de tijd altijd uit, dus het blijft een risky business, zelfs voor iemand als ik, die er toch dik voor wordt betaald. Niettemin zijn er, afgaande op de recente ontwikkelingen op de Aziatische beurzen, de vluchtelingencrisis in Europa en tegen het licht van de recente gevallen van agressie jegens vrouwen, jegens critici van het regime in Ethiopië en jegens de ex van Emile Ratelband, genoeg aanwijzingen om te kunnen voorspellen dat het volgende schilderij van Philip Akkerman een zelfportret wordt.

Tot volgende maand!

Artsy Nostrus