De origineelste kerstpakketten van musea

87_de-origineelste-kerstpakketten-van-musea

Uit berichten op sociale media en verhalen op verjaardagsfeestjes blijkt telkens weer: musea hebben een naam hoog te houden als het gaat om het verzinnen van inventieve kerstpakketten. FC Kunst vroeg een aantal medewerkers wat er dit jaar in hun doos zit. Ze waren alle vier blij verrast met hun pakket, maar wilden liever niet dat we de musea waar ze werken noemen. “Anders krijgen we nog meer sollicitaties hier”, legde een van hen uit.

Merel loopt stage in een museum in de hoofdstad: “Ik kreeg een handgetypte ‘bedankt-en-viel-Erfolg-mit-dein-Abstudieren’-e-mail van de directeur en een exemplaar van de catalogus die ik heb gemaakt. Dat komt mooi uit, hoef ik die niet meer te kopen! De vaste medewerkers mogen trouwens dit jaar als kerstcadeau een kunstwerk een titel naar keuze geven, ik vond het wel jammer dat ik na mijn drie jaar stage daar niet voor in aanmerking kwam.”

Auke is marketingmedewerker bij een museum in het oosten van het land: “Wij kregen de meezing-cd van Nick en Simon, waar ik toevallig fan van ben. Een ongeautoriseerde autobiografie van Jasper Krabbé, een Ans Markus-kleurplaat voor de kids en ook de gebundelde columns van Nico Dijkshoorn. Dat boekje van Dijkshoorn leg ik misschien straks weer onder de boom voor mijn schoonzus, ik heb begrepen dat zij hem nogal sexy vindt.”

Froukje werkt achter de balie van een museum in het midden van het land: “De kerstpakketten zouden bij de kerstborrel worden uitgedeeld, maar dat hadden ze beter niet van tevoren kunnen vertellen. Iedereen was zo gespannen dat de eerste collega’s al om twee uur ’s middags boven de plee hingen. Uiteindelijk kregen we een Nijntje-staafmixer. Te gek natuurlijk. Maar beetje gevaarlijk op zo’n borrel, iedereen wilde die dingen uitproberen. We hebben ze volgend jaar ook in de museumshop.”

Joost werkt in het depot van een regionaal museum: “Dit keer mocht onze afdeling helpen bij het samenstellen van de pakketten. Ons depot puilt uit, dus we hebben wat kleine stukken uitgekozen die prima bij mensen thuis kunnen staan. Officieel zit er een bruikleenovereenkomst bij, maar we hopen dat collega’s vergeten ze terug te geven. Dat ruimt op. Voor mezelf koos ik een paar T. rex-ruggenwervels, leuk als servetring bij het gourmetten.”

Centraal Museum ontdekt verloren gewaande bezoeker

Tijdens de recente verbouwing van het Centraal Museum in Utrecht werd Hendrik van Voorbergen teruggevonden. Van Voorbergen (inmiddels 71) bezocht het museum op een zaterdagmiddag in 2012, en was sindsdien vermist. Zijn schoonzoon die hem destijds begeleidde, was blij van hem af te zijn. “Ik koos niet voor niets het Centraal Museum als maandelijks uitje”, vertelt Ben Verbeeck, “ik wist zeker dat ik die zeiksnor daar vroeg of laat kwijt zou raken.” Van Voorbergen zat al die jaren onder de bank van Clip-on (1994-98), een kleine kantoor-unit gemaakt door Klaar van der Lippe en Atelier Van Lieshout. Hij hield zich in leven met broodkruimels en door op achtergelaten snoeppapiertjes te sabbelen: “Ik wist gewoon niet meer hoe ik daar terechtgekomen was.”

De routing in het museum is inmiddels dusdanig verbeterd dat het onmogelijk is nog fatsoenlijk te verdwalen. Dit tot grote teleurstelling van Perdus, de vereniging ter bevordering van het verdwalen en kwijtraken van mensen. “Dit is fijn voor meneer Van Voorbergen, natuurlijk, maar feitelijk stimuleert verdwalen de aanmaak van cortisol, dat geeft een natuurlijke kick”, aldus Gretha Henebiens, professioneel verdwaler en auteur van Zoek niet langer. Labyrintische kwijngedichten. “Iemand kwijtraken versterkt de band met de vondeling in je zelf. Het is eeuwig zonde dat de unieke verdwaalplek die het Centraal Museum was, nu verloren is gegaan. Het was een van de weinige plekken waar zelfs ik als prof kon verdwalen.” Henebiens voegt toe: “We zoeken trouwens nieuwe leden bij Perdus, want we raken steeds leden kwijt.”

Edwin Jacobs, artistiek directeur van het Centraal Museum, is wel in zijn schik met ‘zijn’ vernieuwde museum. “Hoe vaak ik in het verleden niet de bezemkast ben in getuimeld! Maar dit partyweekend kon ik m’n eigen kantoor blindelings vinden, ook toen ik totaal dronken was.” Het ziet er naar uit dat het personeel van het museum dit jaar dan ook voor het eerst echt op uitje zal gaan, want voorgaande jaren moest het zich qua festiviteiten behelpen met een jaarlijks dagje ‘verstoppertje’ spelen. Jacobs: “Dat liep meestal enorm uit, we waren dagen aan het zoeken. Goed voor de teambuilding, dus ik denk dat we dit jaar zo’n Escape Room boeken.”

PS
Speciaal voor FC Kunst schreef Gretha Henebiens onverwachts, ongewenst en ongevraagd een labyrintisch kwijngedicht over het Centraal Museum:

De refter in
De refter uit
Verrek ineens dat stinkende
Schip gevonden
En steeds onverwachts toch
Nijntje tegenkomen
En dan schrik je toch
Even
’t Was een hele kunst dat
Centraal Museum voor wie
Het dwalen niet laten
Kan
Wat een pleurisgeur
Dat schip
Ah, daar is
Nijntje alweer

Nijntje ontdekt op schilderij Jheronimus Bosch

01_nijntje landloper

Het Bosch Research and Conservation Project heeft gisteren hun zoveelste ontdekking bekend gemaakt. Op het schilderij De Landloper van Museum Boijmans Van Beuningen blijkt Nijntje te staan.

Projectcoördinator Matthijs Ilsink: “Het is een van de meest interessante ontdekkingen die we hebben gedaan. Internationaal gezien is Nijntje een stuk bekender dan Jheronimus Bosch, dus de waarde van dit schilderij zal hiermee aa02_detail nijntjenzienlijk stijgen.” Ontdekker Luuk Hoogstede vult aan: “Al eeuwenlang is men aan het speculeren over de herkomst van de bijzondere beestjes en monsters die Bosch schilderde. Het is heel bijzonder dat we nu met zekerheid kunnen vaststellen dat ook een cultfiguur als Nijntje de schilder heeft geïnspireerd.”

Het Nijntje Museum heeft direct volgend op het nieuws een claim ingediend bij Museum Boijmans Van Beuningen. Nijntjes museumdirecteur Edwin Jacobs wilde telefonisch reageren: “Hier is het copyright van Dick Bruna in het gedrang. Dit schilderij moet nu direct aan onze collectie worden toegevoegd, dat is evident. Bovendien verwachten we een gigantische schadevergoeding van het Boijmans.”

Sjarel Ex, directeur van Museum Boijmans Van Beuningen, zegt zich geen zorgen te maken over de eisen: “Ik ben voor Nijntje niet bang hoor. En voor Edwin ook niet. Als je goed naar het schilderij kijkt zul je zien dat Nijntje niet de enig03_detail 2e bekende figuur is.
In de deuropening sta ikzelf namelijk, verkleed als soldaat, koddig hè? Er is ook nog zoiets als portretrecht, geef dat maar door aan Nijntje, als je haar spreekt.”

Nijntje zelf was voor commentaar gistermiddag helaas niet beschikbaar. Volgens haar vader Papa Pluis was zij zelfs de gehele dag niet thuis. Mogelijk ging ze in een opwelling naar de Bossche Bosch-tentoonstelling.