VIP-camping Amsterdam Art Fair afgelast

41_Tent

Tot teleurstelling van velen is de VIP-camping van Amsterdam Art Fair afgelast vanwege aanhoudend wisselvallig weer de komende dagen. “A huge disappointment”, aldus de vermotregende Amerikaanse verzamelaar Jeremy Shinesoft, die vertelt dat hij zich enorm had verheugd op de spannende verhalen en kampvuurliedjes van Wim van Krimpen. “I didn’t realize seasons are different here in Europe. This is probably fall for you guys”, concludeert de sportieve filantroop.

Van Krimpen zelf laat weten zijn humeur er niet door te laten verpesten. “Het is het enige smetje op deze verder nu al zeer succesvolle editie van de Amsterdam Art Fair”, aldus de trotse beursdirecteur terwijl hij de modder van zijn kaplaarzen klopt. De VIP-camping zou op het Museumplein plaatsvinden, maar bij aankomst bleek het terrein veel te drassig. “Tenten zijn geschikt voor kunstwerken, maar niet voor VIP’s, is de voorlopige conclusie”, vertelt Annelien Hooschbui die het VIP-programma begeleidt.

Van Krimpen legt uit hoe het campingidee is ontstaan: “Naast de Frieze heb ik me vooral laten inspireren door Unseen, de fotografiebeurs die zich ‘festival’ noemt. Maar wat is een festival zonder camping? Persoonlijk ben ik er bovendien dol op: de buitenlucht, de vrijheid, het geklungel met haringen. ’s Avonds met een kartonnetje wijn naar de sterren staren, een potje Yahtzee, en daarna in je tentje stiekem luisteren naar hoe je buren bezig zijn. Zó rustgevend.”

De internationale gasten zijn noodgedwongen ondergebracht in een hotelletje om de hoek, zeer tegen de zin van de meeste in. “De camping was voor velen echt een reden om te komen”, zegt Van Krimpen. “En over alles was nagedacht. Van Wim [Pijbes, red.] mochten ze zijn toiletten in het Rijks gebruiken en ook zijn privé-badkamer, zolang ze maar hun eigen toiletrol meenamen. Heerlijk hoor, dat bubbelbad, we gaan er geregeld samen in. Echt jammer voor de VIP’s.”

Raad voor Cultuur geeft wildcard aan golfslagbad de Dolfijntjes

39_RvC wildcard

Zwembad de Dolfijntjes in Meppel-West heeft onverwachts een zeer positief advies gekregen van de Raad voor Cultuur in het rapport dat gisteren werd gepresenteerd. De raad heeft voor het eerst een zogenaamde wildcard ingezet waarmee een bedrag op de Rijksbegroting van 5,5 miljoen per jaar gemoeid is.

De raad roemt niet alleen de “verrassende en vernieuwende programmering”, waaronder babyzwemmen en aquajoggen, maar ook de culturele diversiteit van de zwembadbezoekers en hun leeftijd. De raad bericht: “Geen andere culturele instelling weet zo veel schaars gekleed jong publiek aan zich te binden, een geslaagd samengaan van burkini’s en aarsgeweien.” Over de bezoekersaantallen is de raad positief, maar de lichtshow bij het discozwemmen kan flitsender, net als de muziekprogrammering. De raad hoopt dat een deel van het genereuze bedrag hieraan zal worden besteed. Over het golfslagbad wil de raad nog kwijt dat het “een werkelijk immersieve ervaring biedt, die zeldzaam is, in deze tijd”. Badmeester Sjors was zich net aan het omkleden toen Joop Daalmeijer van de Raad voor Cultuur in zijn kikvorstenue langs kwam om hem namens het hele team te feliciteren. Hij zal de komende week “extra coulant fluiten”, beloofde hij toen hij was bijgekomen van de schrik.

Een eervolle vermelding heeft het advies voor de huisartsenpraktijk van dokters Veurlebuik en Moespunt in Veghel. “De wisselende tentoonstellingen van hedendaagse aquarellen hebben de raad zeer verrast.” De huisartsenpraktijk overweegt nu politieke druk uit te oefenen om alsnog een deel van de 5,5 miljoen te kunnen innen. Daalmeijer: “Dat kan helemaal niet hoor. Die wildcard is eigenlijk de enige manier waarop wij als raad nog directe invloed hebben, dat pakt niemand ons af, hierbij hebben wij niks met politiek te maken, zo simpel is het.”

Lichtshow Eurovisie Songfestival gejat van James Turrell

38_Lichtshow Songfestival-2

Het was zaterdagavond trending topic op Twitter: de lasershow tijdens het optreden van winnares Jamala uit Oekraïne deed behoorlijk denken aan het werk van een bepaalde Amerikaanse lichtkunstenaar. En ook de spetterende lichtshow tijdens het optreden van de Australische Dami Im: het kwam allemaal erg bekend voor. Cultureel onderlegde kijkers waren het er snel over eens: de visuele effecten van het Eurovisie Songfestival waren overduidelijk gejat van James Turrell.

Dit was Turrell zelf ook opgevallen. Hij was een van de vijf Amerikanen die de uitzending van het Eurovisie Songfestival op televisie volgde, nu de hele liedjeswedstrijd in de Verenigde Staten voor het eerst live werd uitgezonden. Als enige had hij de Europese traditie van het meetwitteren meteen opgepikt. “Nice shorts and light shows in the old world #esf16 #iwantthoseshinyshorts” tweette hij na het eerste nummer What’s the Pressure van de Belgische Laura Tesoro. Gaandeweg klonk echter steeds meer verbazing door in zijn Tweets: “Color of Your Life? Great song, but I recognize my own colors, Poland! #esf16”. Na het optreden van Douwe Bob tweette Turrell: “Never seen a better Johnny Cash imitator – or a better James Turrell imitation #esf16 #teamjames #neverforget”.

Bij het gevoelige liedje van Jamala wees Turrell zijn 63.037 followers er fijntjes op: “Why sing about 1944 when there is so much injustice right now? #stopstealingmylights #injustice”. Ondanks zijn verontwaardiging is Turrell niet van plan juridische stappen te nemen tegen de organisatie van Eurovision 2016 of gastland Zweden. Via zijn advocaat Donn Zaretsky bracht hij gisteren op The Art Law Blog het volgende statement naar buiten: “While I am truly flattered that the whole of Europe f*cks with me, I wish to make clear that neither I nor any of my European assistants was involved in any way in the making of the Eurovision Song Contest 2016 light show.”

Stedelijk Museum krijgt eigen vleugel in verzorgingshuis

37_Stedelijk dependance

Als reactie op de pittige kritiek van Jhim Lamoree in Vrij Nederland opent het Stedelijk Museum een dependance in het Ramses Shaffy Huis, een nieuw woon- en werkcentrum voor oudere kunstenaars dat half juni in Amsterdam in gebruik wordt genomen. Stedelijk-directeur Beatrix Ruf: “We moeten meer vooruit kijken in plaats van achterom, daarin heeft Lamoree helemaal gelijk. Vandaar dat we meteen deze nieuwe stap hebben genomen.”

Het Stedelijk Shaffy Bureau Amsterdam (SSBA) wordt de opvolger van het Stedelijk Museum Bureau Amsterdam (SMBA), de projectruimte voor jong talent die deze zomer haar deuren zal sluiten. “Natuurlijk is het zo dat Jan Dibbets en Rudi Fuchs het Stedelijk aan de rand van de afgrond hebben gebracht”, vervolgt Ruf, “en inderdaad zou je het onterecht kunnen noemen dat zij de komende tijd in de museumzalen geëerd worden. Dat zal in de toekomst dan ook niet meer gebeuren. Kunstenaars en ex-museumdirecteuren ouder dan 65 mogen straks alleen nog exposeren in het SSBA.”

Lamoree juicht de plannen voor het SSBA toe: “Ook al kijk ik natuurlijk liever achteruit. Maar goed, ik ben zelf ook geen jonge Adonis meer, dus ik leef ergens best wel mee met die ouwe knarren die telkens maar weer hetzelfde trucje blijven herhalen. Ikzelf scheld ook al decennialang op het Stedelijk, zo heeft ieder zijn ding, weet je.”

Liesbeth List, een van de initiatiefnemers van het Ramses Shaffy Huis, is verheugd dat het museum in het project is gestapt: “We wilden dit heel graag en hebben er lang met Jhim over gesproken hoe we het Stedelijk zover zouden kunnen krijgen. Ik wist dat het zou gaan lukken, maar niet dat er maar één rottig stukje in VN voor nodig was!”

Vergeten stroming: oksel painting

35_Oksel painter_2

Een groep okselschilders heeft zich gemeld bij FC Kunst om verhaal te halen. “Wij dreigen vergeten te worden,” zegt Toine Schaamhuis, “en het gaat toch weer om een stukje cultureel erfgoed.”

De reden voor de groep om zich te melden is de meest recente uitzending van Ondersteboven – Nederland in de jaren ’60, waarin het draaide om de kunst uit die tijd. Schaamhuis zag met lede ogen toe hoe allerlei Fluxus-kunstenaars gevierd werden en ook de Maastrichtse groepering Luuks haar verhaal mocht doen. “Het zijn steeds dezelfde bij wie ze aankloppen, weet je wel. Terwijl bij mij in Bergen op Zoom in de Vlierstraat op nummer 13 gewoon een plaquette hangt waarop staat dat daar in 1964 de Eerste Oksel Paint Konferensie is gehouden.”

Volgens Schaamhuis ging het om een schilderbeweging met vijf leden en dubbel zoveel oksels. Het okselhaar diende als kwast, is op te maken uit de onsmakelijke dia’s die Schaamhuis naar de redactie stuurde. Daarop zijn ook duidelijk de oksels van Antje Grauwheuvel in actie te zien. Navraag bij haar levert meer informatie op over de oprichting van de Bergen op Zoomse Oksel Painting Groep: “Het ontstaan berust op een misverstand, eigenlijk. Via-via hoorden we verhalen over action painting, dat klonk super groovy. Maar niemand wist precies wat dat was. Een amateur-vertaler binnen onze vriendengroep heeft dat toen uitgelegd als ‘oksel painting’.” Volgens Grauwheuvel ontstond er meteen een afsplitsing, van diegenen die action painting uitlegden als ‘oksel peentjes’: “Mensen hebben het wel eens over ‘peentjes zweten’, kent u die uitdrukking? Dat komt dus door hen.”

Schaamhuis, die zijn doeken nog altijd met zijn okselhaar bestrijkt, ontkent stellig dat action painting iets met oksel painting te maken heeft. Hij reageert kort per e-mail: “Mejuffrouw Grauwheuvel is in 1965 ge-ekskommuniseerd omdat ze zich op de Konferensie behoorlijk heeft misdragen. Ik zou haar dus niet zomaar geloven. Maar mocht u haar nog spreken, volgens mij heeft ze nog een kind van me gekregen, ben wel benieuwd hoe het daarmee gaat.”

De 7 beste 1-aprilgrappen van de Nederlandse kunstwereld

25_Een april-v4

Een bijzondere traditie: elk jaar proberen kunstenaars, galeries en musea elkaar af te troeven met de meest geraffineerde en flauwe 1-aprilgrappen. Sinds De Bezuinigingen is de mankracht voor het bedenken van deze grappen geslonken, maar gelukkig zijn er nog genoeg kunstmensen die bij het koffieautomaat of op de wc een brainwave kregen de afgelopen weken. De kwaliteit valt ons alleszins mee.

De toppers van dit jaar:

Martijn Sanders voorzitter Stedelijk Museum Fonds
Hilarisch, we trapten er allemaal in, maar het kan natuurlijk niet dat een verzamelaar die zijn eigen kunst exposeerde in het museum het Stedelijk Museum Fonds gaat leiden.

Wim Pijbes gaat naar Wassenaar
Wat hebben we gelachen! Maar Wim zette vandaag op zijn Facebookpagina: “Haha, jullie zijn er lekker ingetrapt!” In plaats van directeur van Museum Voorlinden, start Pijbes een surfschool op Haïti, omdat hij toe is aan een nieuwe uitdaging.

Pop-up Van Gogh Museum op de Wallen
Te mooi om waar te zijn natuurlijk. Een slimme stunt, dat wel, deze promo voor een Franse prostitutie-expo. Maar wel sneu voor alle Museumkaart-dames die de plaatselijke drugsdealers voor vriendelijke suppoosten aanzagen.

De liefdesbrieven van Piet Mondriaan
Leuk was ‘ie! Maar het RKD verklapt vandaag: “Piet was een gezellige schuinsmarcheerder, maar natuurlijk geen romanticus. De 22 pikante brieven aan Willy zijn geschreven door zijn broer Carel.”

Jheronimus Bosch tentoonstelling uitverkocht
Je zou de geoliede pr-machine bijna geloven: “Overweldigend succes, tentoonstelling nu al compleet volgeboekt, etc..” Maar laat je niks wijsmaken, je kunt gewoon gaan kijken hoor.

Banksy en Andy Warhol-expo in Amsterdam
Oké, dus er opent zomaar ineens een nieuw museum op het Museumplein, en de eerste tentoonstelling is er eentje van Banksy én Andy Warhol. Yeah, right. 

Kissing Earth van Olafur Eliasson wordt kleiner en transparanter
Geinig geprobeerd, maar hier tuinde niemand in hoor, CBK Rotterdam. Die ballen van Eliasson op het Stationsplein worden echt wel afzichtelijk groot, dat snapt iedereen. Waarom zouden ze anders zo peperduur zijn?

Eerste cactusscheerder meldt zich

24_Cacti-v1

Naar aanleiding van de ophef over Daan Roosegaardes al dan niet originele bijdrage aan het DWDD Pop-Up Museum, meldde zich bij FC Kunst Antoine Westenhof, die eindelijk zijn verhaal wil doen: “Ik scheer mijn cacti al sinds 1963.”

In 1970 filmde Ger van Elk hoe hij een cactus met een scheerapparaat van zijn naalden ontdoet en noemde dit werk: The well-shaven cactus for Gerry Schum, Identifications. Westenhof reageert geprikkeld: “Ik noem mijn cacti gewoon naar hoe ze heten, Eulychnia acida of Rhipsalis sulcata bijvoorbeeld, maar verder kopieerde Van Elk mij overduidelijk.” Het scheren van de planten begon bij Westenhof in het jaar 1963, dat weet hij nog precies: “Nadat ik met een bad trip in het ziekenhuis belandde, raadde mijn tantrameesteres mij af nog langer cacti te likken. Maar ik bleef ze glad scheren, als therapie. Zo ontstond een levenslange hobby.”

Westenhof vermoedt dat Van Elk hem aan het werk heeft gezien tijdens een van zijn scheershows, waarmee hij eind jaren zestig volle zalen trok, ook in het buitenland. “Tijdens mijn hoogtijdagen gaf ik zelfs team building cacti shaving-workshops in de Mojavewoestijn bij Los Angeles, het zou zomaar kunnen dat Van Elk dit idee daar heeft opgepikt.”

Na lang aarzelen, treedt de cactusscheerder nu toch met zijn verhaal naar buiten, ‘in de hoop lotgenoten te kunnen helpen’. Westenhof: “Mijn fans en volgelingen hebben me al veel eerder aangeraden hiermee naar buiten te treden, maar ik was er nog niet aan toe.” Van de erfgenamen van Van Elk verwacht hij niks, legt Westenhof uit: “Ik geloof niet dat er ooit gerechtigheid zal komen, laat staan genoegdoening. Het zal altijd een netelige kwestie blijven. Maar als mijn outcoming ook maar één andere cactusscheerder helpt om zijn verhaal te kunnen doen, ben ik al dik tevreden.”

Nijntje ontdekt op schilderij Jheronimus Bosch

01_nijntje landloper

Het Bosch Research and Conservation Project heeft gisteren hun zoveelste ontdekking bekend gemaakt. Op het schilderij De Landloper van Museum Boijmans Van Beuningen blijkt Nijntje te staan.

Projectcoördinator Matthijs Ilsink: “Het is een van de meest interessante ontdekkingen die we hebben gedaan. Internationaal gezien is Nijntje een stuk bekender dan Jheronimus Bosch, dus de waarde van dit schilderij zal hiermee aa02_detail nijntjenzienlijk stijgen.” Ontdekker Luuk Hoogstede vult aan: “Al eeuwenlang is men aan het speculeren over de herkomst van de bijzondere beestjes en monsters die Bosch schilderde. Het is heel bijzonder dat we nu met zekerheid kunnen vaststellen dat ook een cultfiguur als Nijntje de schilder heeft geïnspireerd.”

Het Nijntje Museum heeft direct volgend op het nieuws een claim ingediend bij Museum Boijmans Van Beuningen. Nijntjes museumdirecteur Edwin Jacobs wilde telefonisch reageren: “Hier is het copyright van Dick Bruna in het gedrang. Dit schilderij moet nu direct aan onze collectie worden toegevoegd, dat is evident. Bovendien verwachten we een gigantische schadevergoeding van het Boijmans.”

Sjarel Ex, directeur van Museum Boijmans Van Beuningen, zegt zich geen zorgen te maken over de eisen: “Ik ben voor Nijntje niet bang hoor. En voor Edwin ook niet. Als je goed naar het schilderij kijkt zul je zien dat Nijntje niet de enig03_detail 2e bekende figuur is.
In de deuropening sta ikzelf namelijk, verkleed als soldaat, koddig hè? Er is ook nog zoiets als portretrecht, geef dat maar door aan Nijntje, als je haar spreekt.”

Nijntje zelf was voor commentaar gistermiddag helaas niet beschikbaar. Volgens haar vader Papa Pluis was zij zelfs de gehele dag niet thuis. Mogelijk ging ze in een opwelling naar de Bossche Bosch-tentoonstelling.

Jet Bussemaker: tegen sabotage en doping op kunstacademies

Kwasten

Met de eindexamens in zicht maakt OC&W-minister Jet Bussemaker haar jaarlijkse ‘peptalktour’ langs de Nederlandse kunstacademies. Volgens de minister is het een van haar belangrijkste taken: “Die kinderen kunnen echt wel een oppepper gebruiken. Ik zie dat ze bijna allemaal het SER-rapport hebben gelezen en zich, terecht, grote zorgen maken om hun toekomst.”

Volgens Bussemaker is de sfeer op de academies ‘nog grimmiger’ dan ze gewend is. In haar toespraak benadrukte ze dat sabotage, hoewel het jarenlang is gedoogd, eigenlijk niet is toegestaan. Bussemaker vertelde de studenten: “We kennen natuurlijk allemaal de verhalen van Wim T. Schippers die in Ger van Elks schoenen piste, zodat Van Elk op vieze sokken zijn eindexamen moest afraffelen, maar dat soort gedrag is eigenlijk niet in orde.”

Via de opleidingscoördinatoren kreeg Bussemaker ‘sterke signalen’ dat het aantal meldingen van sabotage sinds de bezuinigingen van Halbe Zijlstra is toegenomen. Een van de schrijnendste gevallen werd bekend als ‘het performance incident’, dat plaatsvond op de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam in 2013. Toen studeerde Boris Verbeeck af met heel mooie en verkoopbare abstracte schilderijen van een paar vierkante meters per stuk.

Verbeeck vertelt telefonisch vanuit het callcenter waar hij werkt: “Tijdens de eindexamenexpositie kwam een belangrijke galeriehouder de schilderijen bekijken. Juist op dat moment ging een medestudent onaangekondigd een naakte performance doen, precies voor mijn grootste doek!” De medestudent, die geen ervaring in performancekunst had, maar kennelijk wel aanleg, wordt inmiddels door de galeriehouder vertegenwoordigd. Verbeeck verkoopt tegenwoordig heel redelijk geprijsde vitrage en overgordijnen via de telefoon.

Een andere zorg van Bussemaker is het gebruik van doping op de academies. Een groot aantal kunststudenten leeft op goedkope energydrinks, alcohol en sigaretten. Dat levert volgens de minister een ‘oneerlijke voorsprong’ op ten opzichte van studenten die een burgerlijk dieet volgen. Om dit aan de kaak te stellen laat zij de kantines van de kunstacademies nakijken door de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit. Het onderwerp doping ligt nog zo gevoelig dat ze er in haar toespraak geen aandacht aan heeft besteed. “Misschien doe ik dat volgend jaar,” mijmert ze, terwijl ze charmant een trekje van haar sigaret neemt en in één teug haar rode port achterover klokt.