Museumplein introduceert: enkelticket

46_Enkelticket

Om te voorkomen dat bezoekers op één dag meerdere musea aandoen, introduceren de musea aan het Museumplein in Amsterdam vanaf 1 september het ‘enkelticket’. “Het idee is voortgekomen uit frustratie”, legt Françoise Puikbeen van het Van Gogh Museum uit. “Voor de kunstwerken en de museummedewerkers is het beledigend als mensen voortdurend in- en uitwandelen. We noemen dat hier het ‘draaideurbezoek’, een grote bron van irritatie, ook voor het Rijksmuseum en het Stedelijk.”

Het enkelticket wil traag museumbezoek belonen, ook financieel. Puikbeen: “Per bezoeker ontvangen we ongeveer 23 euro subsidie, dus we kunnen gerust tien euro geven aan degene die langer wil blijven.” Het gaat om bezoekers die zich een dag committeren aan één museum. “Minstens vijf uur lang”, zegt Puikbeen. De samenwerkende musea kozen voor de naam ‘enkelticket’ om aan te geven dat het om een enkel museum gaat en bovendien verwijst het woord naar de enkelband die in TBS-klinieken met succes wordt toegepast. “De techniek achter het enkelticket is vergelijkbaar”, aldus Puikbeen.

Tafeltennissers op het Museumplein reageren enthousiast op het initiatief: “Kan ik er ook een voor mijn beide enkels krijgen?”, vraagt Mirte Rugnerf, bloemstylist in opleiding. “Twintig euri, dat zijn toch weer drie pakjes rooie Gauloises.” Student Vrijetijdskunde Snoef Johnson wil ook best zo’n enkelticket, “als ze tenminste gratis WiFi hebben in die musea, ik heb wel een start-up te maintainen.” Alleen Marja Bensdorp van den Flasakker, gepensioneerd endocrinoloog, vindt het enkelticket ‘enigszins aanmatigend’: “Kunst kijken vergt tijd, veel tijd, dat weet toch iedereen? Ik heb in Museum de Fundatie laatst twaalf uur onafgebroken voor een Ans Markus doorgebracht, en nóg begrijp ik haar werk niet helemaal.”

Op de vraag of ook het MOCO deelt in het enkelticketsysteem, reageerde Puikbeen met: “Het wattes? Ik heb géén idee waar u het over hebt!”

Actie: laat de Appel heilig verklaren

44_Appel heilig

In reactie op de petitie voor het behoud van kunstcentrum de Appel is een tweede actiegroep opgericht, die de Appel heilig wil verklaren.

Josefien de Zeef, woordvoerster van de groep, vertelt: “Voor een heiligverklaring is het veel handiger als de persoon, of in dit geval de kunstinstelling, niet meer in leven is. Vandaar dat we nu ageren tegen de petitie voor het behoud van de Appel.” Het is makkelijker de Appel te sluiten en dan de wonderen te overzien, legt De Zeef uit, “als er nog steeds wonderen plaatsvinden, verstoort dit het proces van heiligverklaring.”

De Zeef, die samen met haar broer Gerrit gisteravond de actiegroep is gestart, licht toe: “Het is evident dat de Appel heilig zou moeten zijn, gezien alle conceptuele wonderen die er plaatsvonden. Ik heb er laatst nog een auto in klei zien veranderen, of was het omgekeerd? En was er niet ook een directeur die het centrum in afwezigheid op briljante wijze leidde? Maakt niet uit, hoe dan ook, deze paus is ruimdenkend dus dit zou moeten kunnen lukken.”

De Zeef legt uit dat als de paus de heiligverklaring goedkeurt, dit waarschijnlijk alsnog betekent dat het kunstcentrum open blijft: “Maar dan meer als bedevaartsoort, waar kunstpelgrims komen om de wonderen die eerder plaatsvonden te overpeinzen. Het schijnt dat veel liefhebbers de Appel de afgelopen jaren sowieso om die reden bezochten, dus er hoeft niet eens zo veel te veranderen.”

De Zeef is zelf niet van plan om een eventueel bedevaartsoord te gaan leiden: “Ik ben veel te druk met mijn eigen olieverfschilderijen.”

Recensent schrijft recensie per ongeluk in gastenboek

43_Gastenboek_01

In het gastenboek van het Dordrechts Museum heeft een recensent per ongeluk een recensie achtergelaten. Een suppoost ontdekte de stommiteit in zijn pauze: “Dan blader ik altijd het gastenboek even door. Leuk om te lezen, die enthousiaste reacties van mensen. Maar nu had een of andere weirdo heel uitgebreid zijn mening gegeven, inclusief sterren. Dat is natuurlijk niet de bedoeling.”

De recensent, die liever anoniem wil blijven, laat weten dat hij pas achteraf besefte wat hij had gedaan. Hij overwoog de pagina uit het gastenboek te scheuren, maar dan zouden alle heel zinnige opmerkingen over de sticky fudge cake in het museumcafé verloren zijn gegaan. “Die was echt veel te sticky, ik heb die stukken cake nog steeds niet uit mijn vullingen.”

De krant waarvoor hij sinds kort schrijft, reageerde not amused. “Begrijpelijk natuurlijk,” aldus de recensent. “Ik ben zelf ook geschokt, zo stom van mezelf. Ik heb het eerder wel gehad op Facebook en op Twitter, dat ik deze fout maakte en uit puur enthousiasme schreef ‘8 ballen!!!!!!!!! <3 <3 #mooi #wauw #crazytegek’, maar die reactie heb ik daarna vlug verwijderd. Maar bij het gastenboek lukte dat niet, ook omdat ik met vulpen schrijf. Liefst in kalligrafie, daar ben ik ook voor in te huren, wil je dat erbij zetten?”

Andere recensenten reageren begripvol op zijn Facebook-pagina: “Een echte beginnersfout, dat kan iedereen overkomen” en “Je denkt dat die gastenboeken er voor iedereen liggen hè, maar trap er niet in!” Een collega adviseert om het Dordrechts Museum een factuur te sturen voor de 300 woorden, zodat hij er toch nog een zakcentje aan overhoudt. Het museum laat weten dat het daar wel begrip voor zou hebben. Een woordvoerder: “We snappen dat het om geleverde werkzaamheden gaat, zij het ongevraagd, en zijn bereid om met een schikkingsvoorstel te komen, ook gezien het grote aantal sterren.”

VIP-camping Amsterdam Art Fair afgelast

41_Tent

Tot teleurstelling van velen is de VIP-camping van Amsterdam Art Fair afgelast vanwege aanhoudend wisselvallig weer de komende dagen. “A huge disappointment”, aldus de vermotregende Amerikaanse verzamelaar Jeremy Shinesoft, die vertelt dat hij zich enorm had verheugd op de spannende verhalen en kampvuurliedjes van Wim van Krimpen. “I didn’t realize seasons are different here in Europe. This is probably fall for you guys”, concludeert de sportieve filantroop.

Van Krimpen zelf laat weten zijn humeur er niet door te laten verpesten. “Het is het enige smetje op deze verder nu al zeer succesvolle editie van de Amsterdam Art Fair”, aldus de trotse beursdirecteur terwijl hij de modder van zijn kaplaarzen klopt. De VIP-camping zou op het Museumplein plaatsvinden, maar bij aankomst bleek het terrein veel te drassig. “Tenten zijn geschikt voor kunstwerken, maar niet voor VIP’s, is de voorlopige conclusie”, vertelt Annelien Hooschbui die het VIP-programma begeleidt.

Van Krimpen legt uit hoe het campingidee is ontstaan: “Naast de Frieze heb ik me vooral laten inspireren door Unseen, de fotografiebeurs die zich ‘festival’ noemt. Maar wat is een festival zonder camping? Persoonlijk ben ik er bovendien dol op: de buitenlucht, de vrijheid, het geklungel met haringen. ’s Avonds met een kartonnetje wijn naar de sterren staren, een potje Yahtzee, en daarna in je tentje stiekem luisteren naar hoe je buren bezig zijn. Zó rustgevend.”

De internationale gasten zijn noodgedwongen ondergebracht in een hotelletje om de hoek, zeer tegen de zin van de meeste in. “De camping was voor velen echt een reden om te komen”, zegt Van Krimpen. “En over alles was nagedacht. Van Wim [Pijbes, red.] mochten ze zijn toiletten in het Rijks gebruiken en ook zijn privé-badkamer, zolang ze maar hun eigen toiletrol meenamen. Heerlijk hoor, dat bubbelbad, we gaan er geregeld samen in. Echt jammer voor de VIP’s.”

Raad voor Cultuur geeft wildcard aan golfslagbad de Dolfijntjes

39_RvC wildcard

Zwembad de Dolfijntjes in Meppel-West heeft onverwachts een zeer positief advies gekregen van de Raad voor Cultuur in het rapport dat gisteren werd gepresenteerd. De raad heeft voor het eerst een zogenaamde wildcard ingezet waarmee een bedrag op de Rijksbegroting van 5,5 miljoen per jaar gemoeid is.

De raad roemt niet alleen de “verrassende en vernieuwende programmering”, waaronder babyzwemmen en aquajoggen, maar ook de culturele diversiteit van de zwembadbezoekers en hun leeftijd. De raad bericht: “Geen andere culturele instelling weet zo veel schaars gekleed jong publiek aan zich te binden, een geslaagd samengaan van burkini’s en aarsgeweien.” Over de bezoekersaantallen is de raad positief, maar de lichtshow bij het discozwemmen kan flitsender, net als de muziekprogrammering. De raad hoopt dat een deel van het genereuze bedrag hieraan zal worden besteed. Over het golfslagbad wil de raad nog kwijt dat het “een werkelijk immersieve ervaring biedt, die zeldzaam is, in deze tijd”. Badmeester Sjors was zich net aan het omkleden toen Joop Daalmeijer van de Raad voor Cultuur in zijn kikvorstenue langs kwam om hem namens het hele team te feliciteren. Hij zal de komende week “extra coulant fluiten”, beloofde hij toen hij was bijgekomen van de schrik.

Een eervolle vermelding heeft het advies voor de huisartsenpraktijk van dokters Veurlebuik en Moespunt in Veghel. “De wisselende tentoonstellingen van hedendaagse aquarellen hebben de raad zeer verrast.” De huisartsenpraktijk overweegt nu politieke druk uit te oefenen om alsnog een deel van de 5,5 miljoen te kunnen innen. Daalmeijer: “Dat kan helemaal niet hoor. Die wildcard is eigenlijk de enige manier waarop wij als raad nog directe invloed hebben, dat pakt niemand ons af, hierbij hebben wij niks met politiek te maken, zo simpel is het.”

Lichtshow Eurovisie Songfestival gejat van James Turrell

38_Lichtshow Songfestival-2

Het was zaterdagavond trending topic op Twitter: de lasershow tijdens het optreden van winnares Jamala uit Oekraïne deed behoorlijk denken aan het werk van een bepaalde Amerikaanse lichtkunstenaar. En ook de spetterende lichtshow tijdens het optreden van de Australische Dami Im: het kwam allemaal erg bekend voor. Cultureel onderlegde kijkers waren het er snel over eens: de visuele effecten van het Eurovisie Songfestival waren overduidelijk gejat van James Turrell.

Dit was Turrell zelf ook opgevallen. Hij was een van de vijf Amerikanen die de uitzending van het Eurovisie Songfestival op televisie volgde, nu de hele liedjeswedstrijd in de Verenigde Staten voor het eerst live werd uitgezonden. Als enige had hij de Europese traditie van het meetwitteren meteen opgepikt. “Nice shorts and light shows in the old world #esf16 #iwantthoseshinyshorts” tweette hij na het eerste nummer What’s the Pressure van de Belgische Laura Tesoro. Gaandeweg klonk echter steeds meer verbazing door in zijn Tweets: “Color of Your Life? Great song, but I recognize my own colors, Poland! #esf16”. Na het optreden van Douwe Bob tweette Turrell: “Never seen a better Johnny Cash imitator – or a better James Turrell imitation #esf16 #teamjames #neverforget”.

Bij het gevoelige liedje van Jamala wees Turrell zijn 63.037 followers er fijntjes op: “Why sing about 1944 when there is so much injustice right now? #stopstealingmylights #injustice”. Ondanks zijn verontwaardiging is Turrell niet van plan juridische stappen te nemen tegen de organisatie van Eurovision 2016 of gastland Zweden. Via zijn advocaat Donn Zaretsky bracht hij gisteren op The Art Law Blog het volgende statement naar buiten: “While I am truly flattered that the whole of Europe f*cks with me, I wish to make clear that neither I nor any of my European assistants was involved in any way in the making of the Eurovision Song Contest 2016 light show.”

Stedelijk Museum krijgt eigen vleugel in verzorgingshuis

37_Stedelijk dependance

Als reactie op de pittige kritiek van Jhim Lamoree in Vrij Nederland opent het Stedelijk Museum een dependance in het Ramses Shaffy Huis, een nieuw woon- en werkcentrum voor oudere kunstenaars dat half juni in Amsterdam in gebruik wordt genomen. Stedelijk-directeur Beatrix Ruf: “We moeten meer vooruit kijken in plaats van achterom, daarin heeft Lamoree helemaal gelijk. Vandaar dat we meteen deze nieuwe stap hebben genomen.”

Het Stedelijk Shaffy Bureau Amsterdam (SSBA) wordt de opvolger van het Stedelijk Museum Bureau Amsterdam (SMBA), de projectruimte voor jong talent die deze zomer haar deuren zal sluiten. “Natuurlijk is het zo dat Jan Dibbets en Rudi Fuchs het Stedelijk aan de rand van de afgrond hebben gebracht”, vervolgt Ruf, “en inderdaad zou je het onterecht kunnen noemen dat zij de komende tijd in de museumzalen geëerd worden. Dat zal in de toekomst dan ook niet meer gebeuren. Kunstenaars en ex-museumdirecteuren ouder dan 65 mogen straks alleen nog exposeren in het SSBA.”

Lamoree juicht de plannen voor het SSBA toe: “Ook al kijk ik natuurlijk liever achteruit. Maar goed, ik ben zelf ook geen jonge Adonis meer, dus ik leef ergens best wel mee met die ouwe knarren die telkens maar weer hetzelfde trucje blijven herhalen. Ikzelf scheld ook al decennialang op het Stedelijk, zo heeft ieder zijn ding, weet je.”

Liesbeth List, een van de initiatiefnemers van het Ramses Shaffy Huis, is verheugd dat het museum in het project is gestapt: “We wilden dit heel graag en hebben er lang met Jhim over gesproken hoe we het Stedelijk zover zouden kunnen krijgen. Ik wist dat het zou gaan lukken, maar niet dat er maar één rottig stukje in VN voor nodig was!”

Vergeten stroming: oksel painting

35_Oksel painter_2

Een groep okselschilders heeft zich gemeld bij FC Kunst om verhaal te halen. “Wij dreigen vergeten te worden,” zegt Toine Schaamhuis, “en het gaat toch weer om een stukje cultureel erfgoed.”

De reden voor de groep om zich te melden is de meest recente uitzending van Ondersteboven – Nederland in de jaren ’60, waarin het draaide om de kunst uit die tijd. Schaamhuis zag met lede ogen toe hoe allerlei Fluxus-kunstenaars gevierd werden en ook de Maastrichtse groepering Luuks haar verhaal mocht doen. “Het zijn steeds dezelfde bij wie ze aankloppen, weet je wel. Terwijl bij mij in Bergen op Zoom in de Vlierstraat op nummer 13 gewoon een plaquette hangt waarop staat dat daar in 1964 de Eerste Oksel Paint Konferensie is gehouden.”

Volgens Schaamhuis ging het om een schilderbeweging met vijf leden en dubbel zoveel oksels. Het okselhaar diende als kwast, is op te maken uit de onsmakelijke dia’s die Schaamhuis naar de redactie stuurde. Daarop zijn ook duidelijk de oksels van Antje Grauwheuvel in actie te zien. Navraag bij haar levert meer informatie op over de oprichting van de Bergen op Zoomse Oksel Painting Groep: “Het ontstaan berust op een misverstand, eigenlijk. Via-via hoorden we verhalen over action painting, dat klonk super groovy. Maar niemand wist precies wat dat was. Een amateur-vertaler binnen onze vriendengroep heeft dat toen uitgelegd als ‘oksel painting’.” Volgens Grauwheuvel ontstond er meteen een afsplitsing, van diegenen die action painting uitlegden als ‘oksel peentjes’: “Mensen hebben het wel eens over ‘peentjes zweten’, kent u die uitdrukking? Dat komt dus door hen.”

Schaamhuis, die zijn doeken nog altijd met zijn okselhaar bestrijkt, ontkent stellig dat action painting iets met oksel painting te maken heeft. Hij reageert kort per e-mail: “Mejuffrouw Grauwheuvel is in 1965 ge-ekskommuniseerd omdat ze zich op de Konferensie behoorlijk heeft misdragen. Ik zou haar dus niet zomaar geloven. Maar mocht u haar nog spreken, volgens mij heeft ze nog een kind van me gekregen, ben wel benieuwd hoe het daarmee gaat.”

De 7 beste 1-aprilgrappen van de Nederlandse kunstwereld

25_Een april-v4

Een bijzondere traditie: elk jaar proberen kunstenaars, galeries en musea elkaar af te troeven met de meest geraffineerde en flauwe 1-aprilgrappen. Sinds De Bezuinigingen is de mankracht voor het bedenken van deze grappen geslonken, maar gelukkig zijn er nog genoeg kunstmensen die bij het koffieautomaat of op de wc een brainwave kregen de afgelopen weken. De kwaliteit valt ons alleszins mee.

De toppers van dit jaar:

Martijn Sanders voorzitter Stedelijk Museum Fonds
Hilarisch, we trapten er allemaal in, maar het kan natuurlijk niet dat een verzamelaar die zijn eigen kunst exposeerde in het museum het Stedelijk Museum Fonds gaat leiden.

Wim Pijbes gaat naar Wassenaar
Wat hebben we gelachen! Maar Wim zette vandaag op zijn Facebookpagina: “Haha, jullie zijn er lekker ingetrapt!” In plaats van directeur van Museum Voorlinden, start Pijbes een surfschool op Haïti, omdat hij toe is aan een nieuwe uitdaging.

Pop-up Van Gogh Museum op de Wallen
Te mooi om waar te zijn natuurlijk. Een slimme stunt, dat wel, deze promo voor een Franse prostitutie-expo. Maar wel sneu voor alle Museumkaart-dames die de plaatselijke drugsdealers voor vriendelijke suppoosten aanzagen.

De liefdesbrieven van Piet Mondriaan
Leuk was ‘ie! Maar het RKD verklapt vandaag: “Piet was een gezellige schuinsmarcheerder, maar natuurlijk geen romanticus. De 22 pikante brieven aan Willy zijn geschreven door zijn broer Carel.”

Jheronimus Bosch tentoonstelling uitverkocht
Je zou de geoliede pr-machine bijna geloven: “Overweldigend succes, tentoonstelling nu al compleet volgeboekt, etc..” Maar laat je niks wijsmaken, je kunt gewoon gaan kijken hoor.

Banksy en Andy Warhol-expo in Amsterdam
Oké, dus er opent zomaar ineens een nieuw museum op het Museumplein, en de eerste tentoonstelling is er eentje van Banksy én Andy Warhol. Yeah, right. 

Kissing Earth van Olafur Eliasson wordt kleiner en transparanter
Geinig geprobeerd, maar hier tuinde niemand in hoor, CBK Rotterdam. Die ballen van Eliasson op het Stationsplein worden echt wel afzichtelijk groot, dat snapt iedereen. Waarom zouden ze anders zo peperduur zijn?

Eerste cactusscheerder meldt zich

24_Cacti-v1

Naar aanleiding van de ophef over Daan Roosegaardes al dan niet originele bijdrage aan het DWDD Pop-Up Museum, meldde zich bij FC Kunst Antoine Westenhof, die eindelijk zijn verhaal wil doen: “Ik scheer mijn cacti al sinds 1963.”

In 1970 filmde Ger van Elk hoe hij een cactus met een scheerapparaat van zijn naalden ontdoet en noemde dit werk: The well-shaven cactus for Gerry Schum, Identifications. Westenhof reageert geprikkeld: “Ik noem mijn cacti gewoon naar hoe ze heten, Eulychnia acida of Rhipsalis sulcata bijvoorbeeld, maar verder kopieerde Van Elk mij overduidelijk.” Het scheren van de planten begon bij Westenhof in het jaar 1963, dat weet hij nog precies: “Nadat ik met een bad trip in het ziekenhuis belandde, raadde mijn tantrameesteres mij af nog langer cacti te likken. Maar ik bleef ze glad scheren, als therapie. Zo ontstond een levenslange hobby.”

Westenhof vermoedt dat Van Elk hem aan het werk heeft gezien tijdens een van zijn scheershows, waarmee hij eind jaren zestig volle zalen trok, ook in het buitenland. “Tijdens mijn hoogtijdagen gaf ik zelfs team building cacti shaving-workshops in de Mojavewoestijn bij Los Angeles, het zou zomaar kunnen dat Van Elk dit idee daar heeft opgepikt.”

Na lang aarzelen, treedt de cactusscheerder nu toch met zijn verhaal naar buiten, ‘in de hoop lotgenoten te kunnen helpen’. Westenhof: “Mijn fans en volgelingen hebben me al veel eerder aangeraden hiermee naar buiten te treden, maar ik was er nog niet aan toe.” Van de erfgenamen van Van Elk verwacht hij niks, legt Westenhof uit: “Ik geloof niet dat er ooit gerechtigheid zal komen, laat staan genoegdoening. Het zal altijd een netelige kwestie blijven. Maar als mijn outcoming ook maar één andere cactusscheerder helpt om zijn verhaal te kunnen doen, ben ik al dik tevreden.”