Gallery Weekend Berlin: na, was ist los?

33_Gallery Weekend Berlin

We stuurden onze überhippe Duitse stagiair Toni Draxler naar Berlijn om Maike Cruse, directeur van Gallery Weekend Berlin, te interviewen over het succes van het weekend, wat we deze editie allemaal kunnen verwachten en waarom de kantine van FC Kunst zo ‘Berlijns’ is. 

Maike hey, herzlichen Glückwunsch, supergeil!
Ja, ich bin sehr zufrieden. Bin ziemlich müde, ich muss sagen, aber hey poe, auch erleichtert.

Können Sie uns etwas über das Programm sagen?
In diesem Jahr bauten wir ein Itsybitsy aus, und eine zusätzliche Note eine halbe Galerie. Ein innovatives Programm ist entscheidend. Doch haben wir wieder gelungen, fast unglaublich, aber ja. Qualität. Junge Talente. Signaling.

Die Amsterdam Art Wochenende wird von Ihnen kopiert. Bißchen Billig, na?
Nein, nein, keine Möglichkeit, überhaupt nicht eigentlich, daß Sie würde mich nie sagen hören. Ich denke, es ist wirklich schön AAW, sie tun ihr Bestes, wirklich. Aber Amsterdam ist ganz einfach kein Berlin (und kein Düsseldorf). Aber viele cudoos für das, was sie wissen müssen, zu erreichen. Hut ab.

Das ist sympathisch. Nicht so glaubwürdig, aber wirklich sympathisch.
Aber ich meine es! Wir freuen hier auch mit einer gewissen Eifersucht auf die Situation in den Niederlanden. Sie sind so klein, sehr schön.

Danke! FC Kunst wird durch die Nominierung der meisten Berliner Kantine ausgezeichnet. Wir hatten unsere Kantine Dame Heidi reanimieren müssen, wenn wir ihr die Nachricht erzählt.
Schön zu hören, daß Sie so zufrieden sind, und völlig obwohl recht! Das Kantine von euch ist wirklich das, was wir in den neunziger Jahren Affentittengeil genannt haben. Ein sehr lebendiger Ort, zugänglich, aber immer noch sehr unter der Erde. Und ein Bier für 1,25 Euro, das ist sehr Berlin!

Glauben Sie, mehr Menschen sollen unserer Kantine frequentieren?
Ja bestimmt, solange die Prominenten sich an die Regeln halten, sehe ich, daß ganz gut wieder.

Ein letzter Tipp für die niederländische Kunstwelt?
Dare ein wenig mehr Berlin zu sein, das ist alles. Und es ist absurd, daß Beatrix Ruf jetzt Niederländisch lernt. Lernen Sie nur Deutsch. Artspeak wird bald abgebaut werden und dann werden Sie wirklich mit Kunstsprache auskommen müssen.


NB. Toni houdt deze zondag een lezing in onze kantine, waarbij hij tevens zijn Briefmarkensammlung zal tonen onder zijn motto: ‘von Austauschen kommt Weinen’. En je kunt uiteraard weer met hem op de foto gaan. 

Centraal Museum ontdekt verloren gewaande bezoeker

Gretha Henebiens duidelijk zichtbaar op de nieuwe glazen brug van het Centraal Museum
Gretha Henebiens op de nieuwe glazen brug, foto: Hagen Zeisberg

Tijdens de recente verbouwing van het Centraal Museum in Utrecht werd Hendrik van Voorbergen teruggevonden. Van Voorbergen (inmiddels 71) bezocht het museum op een zaterdagmiddag in 2012, en was sindsdien vermist. Zijn schoonzoon die hem destijds begeleidde, was blij van hem af te zijn. “Ik koos niet voor niets het Centraal Museum als maandelijks uitje”, vertelt Ben Verbeeck, “ik wist zeker dat ik die zeiksnor daar vroeg of laat kwijt zou raken.” Van Voorbergen zat al die jaren onder de bank van Clip-on (1994-98), een kleine kantoor-unit gemaakt door Klaar van der Lippe en Atelier Van Lieshout. Hij hield zich in leven met broodkruimels en door op achtergelaten snoeppapiertjes te sabbelen: “Ik wist gewoon niet meer hoe ik daar terechtgekomen was.”

De routing in het museum is inmiddels dusdanig verbeterd dat het onmogelijk is nog fatsoenlijk te verdwalen. Dit tot grote teleurstelling van Perdus, de vereniging ter bevordering van het verdwalen en kwijtraken van mensen. “Dit is fijn voor meneer Van Voorbergen, natuurlijk, maar feitelijk stimuleert verdwalen de aanmaak van cortisol, dat geeft een natuurlijke kick”, aldus Gretha Henebiens, professioneel verdwaler en auteur van Zoek niet langer. Labyrintische kwijngedichten. “Iemand kwijtraken versterkt de band met de vondeling in je zelf. Het is eeuwig zonde dat de unieke verdwaalplek die het Centraal Museum was, nu verloren is gegaan. Het was een van de weinige plekken waar zelfs ik als prof kon verdwalen.” Henebiens voegt toe: “We zoeken trouwens nieuwe leden bij Perdus, want we raken steeds leden kwijt.”

Edwin Jacobs, artistiek directeur van het Centraal Museum, is wel in zijn schik met ‘zijn’ vernieuwde museum. “Hoe vaak ik in het verleden niet de bezemkast ben in getuimeld! Maar dit partyweekend kon ik m’n eigen kantoor blindelings vinden, ook toen ik totaal dronken was.” Het ziet er naar uit dat het personeel van het museum dit jaar dan ook voor het eerst echt op uitje zal gaan, want voorgaande jaren moest het zich qua festiviteiten behelpen met een jaarlijks dagje ‘verstoppertje’ spelen. Jacobs: “Dat liep meestal enorm uit, we waren dagen aan het zoeken. Goed voor de teambuilding, dus ik denk dat we dit jaar zo’n Escape Room boeken.”

PS
Speciaal voor FC Kunst schreef Gretha Henebiens onverwachts, ongewenst en ongevraagd een labyrintisch kwijngedicht over het Centraal Museum:

De refter in
De refter uit
Verrek ineens dat stinkende
Schip gevonden
En steeds onverwachts toch
Nijntje tegenkomen
En dan schrik je toch
Even
’t Was een hele kunst dat
Centraal Museum voor wie
Het dwalen niet laten
Kan
Wat een pleurisgeur
Dat schip
Ah, daar is
Nijntje alweer

Buitenkansje: eendaagse residency in Villa Eikenhorst

31_VillaEikenhorst_2

Duizenden kunstenaars hebben zich bij het Mondriaan Fonds gemeld voor het eendaagse verblijf als artist-in-residence in Villa Eikenhorst in Wassenaar, het woonhuis van koning Willem-Alexander, koningin Máxima, en hun kinderen. De residency vindt plaats op Koningsdag, omdat het koninklijke gezin dan de hort op is en het personeel van Villa Eikenhorst zich anders verveelt. Birgit Donker, directeur van het Mondriaan Fonds, schrijft op haar weblog: “Wij waren al langer op zoek naar een luxueuze residency waar kunstenaars die zich door de maatschappij uitgespuugd voelen lekker in de watten gelegd kunnen worden. Aanzien tanken noemen we dat intern.”

Kunstenaars dienden voor deze ‘koninklijke residency’ spectaculaire voorstellen in. Zo stelde iemand voor het interieur van de riante villa ondersteboven te plaatsen, zodat ‘de koning en de zijnen de omgekeerde wereld ervaren’. Een kunstenaar van Syrische afkomst wilde zich laten adopteren door de koninklijke familie, iemand anders beloofde de hele villa inclusief personeel vacuüm te trekken. Een kunstacademiestudent schreef: “Ik wil zooo graag de honden Skipper en Nala uitlaten, superbedankt!” De vele voorstellen voor expliciete performances op of onder het bed van het koninklijk echtpaar, heeft het fonds direct afgewezen. Donkers: “Puur op inhoudelijke gronden, slaapkamerkunst is nogal jaren negentig.”

Enkele kunstenaars met republikeinse inborst lieten weten dat ze niet gediend zijn van een recidency in het huis van een ‘ondemocratisch gekozen staatshoofd’. En een kunstenaar met als alias anarchist4evah schrijft: “Belachelijk! Waarom precies op 27 april?! Ik verkoop mijn kunst dan op de vrijmarkt, hoef ik er lekker geen belasting over te betalen!”

De hofhouding van Villa Eikenhorst zal bepalen welke kunstenaar uiteindelijk welkom is. Daar zullen ze waarschijnlijk tot 26 april mee bezig zijn. De uitverkozen kunstenaar zal op Koningsdag zonder voorafgaand bericht om 7 uur ’s ochtends thuis worden opgehaald in een geblindeerde gouden limousine. Over deze wat mysterieuze gang van zaken en dit tijdstip kan niet gecorrespondeerd worden, zo meldt de website van het Mondriaan Fonds. De geselecteerde kunstenaar krijgt een geheimhoudingsplicht.

Van Abbemuseum ontruimd: jeugd niet langer welkom

30_Van Abbe_ME

Gisteravond zijn verschillende eenheden van de Brabantse politie en de regionale ME uitgerukt om in Eindhoven het Van Abbemuseum te ontruimen. Dat gebeurde op last van de burgemeester, die hiermee een einde maakte aan de dagenlange bezetting van het museum door een grote groep jonge krakers.

De in de lokale pers als ‘baldadige jeugd, waarschijnlijk uit omgeving Maaskantje’ omschreven krakers drongen donderdag om 11 uur via de hoofdingang het gebouw aan de Bilderdijklaan binnen en weigerden na sluitingstijd weer weg te gaan. “Wat aanvankelijk een ludieke actie leek, ontaardde in een massale feestbende, een ordinaire bed-in”, aldus een woordvoerder van de burgemeester.

Buurtbewoners klaagden over gitaarherrie, koorgezang en ander ongebruikelijk vertier in het museum en zagen met ledenogen aan hoe kinderen ’s nachts met zaklampen door het museum struinden. “Het leek wel de beeldenstorm all over again”, vertelt overbuuf Jeanette van Gemert terwijl ze met bevende hand een kruisje slaat. Een onderhandelingspoging door de politie liep op niets uit. “Iedereen had van die wazige ogen en brabbelde een soort kunsttaaltje, er viel geen zinnig woord mee te wisselen”, aldus wijkagent Rogier den Kazuifelaar.

De burgemeester laat weten erg geschrokken te zijn van de staat waarin het museum werd aangetroffen: “Overal hingen vlaggen met opruiende teksten, de vloeren lagen bezaaid met jaren tachtig lp’s, taart- en pizzaresten koekten aan de plafonds en Karel Appels portret van Rudi Fuchs zat onder de kauwgom. Ook hing het museum vol met stukken die eigenlijk in het depot thuis horen, dat schorem vond het blijkbaar nodig om die allemaal op zaal te hangen.”

De kraakactie duurde precies tachtig uur. Charles Esche, directeur van het Van Abbemuseum, is ‘blij en opgelucht’ dat de bezetting voorbij is: “Nu kunnen we eindelijk beginnen aan de viering van ons 80-jarig bestaan. Bovendien is het Nationale Museumweek. Dan draait het om het culturele kapitaal dat van ons allemaal is. Behalve dan van jongeren, die horen daar wat ons betreft niet meer bij. Voorlopig zullen we alle jeugd uit ons museum weren.”

Verwacht: Pikante Caldic Collection Calendar

29_Caldic Calender-2
Teaser Caldic Collection Calendar

Het vrouwelijk schoon in de kunstwereld neemt steeds vaker professionele fotografen in de arm om haar talenten te etaleren. De foto’s zullen niemand zijn ontgaan: rustend op rijke sofa’s showen de dames bevallig en steels in uitgedachte composities hun kekke jurkjes met bijpassende hakken. Terwijl de mannen druk bezig waren met carrière maken, hadden de meiden volop tijd om ongestoord te werken aan hun killer legs en duck faces.

Gelukkig zijn de heren van het museum- en galeriewezen hard bezig met een tegenoffensief: de Caldic Collection Calendar. Want ja: sex sells, dat weten zelfs mannen. Na honderden jaren voorsprong willen ze nu niet achter blijven op hun vrouwelijke collega’s.

Natuurlijk prijkt Wim Pijbes zowel de cover als de felbegeerde decembermaand in een uitdagende pose passend bij zijn nieuwe ambitie. Fons Welters is vanwege zijn zwoele blikken-expertise en fijnzinnige kennis van pasteltinten aangetrokken om de styling van de kalender te verzorgen. Welters: “Voor Lorenzo Benedetti bedacht ik een zeer minimaal ensemble met enkele precies geplaatste stukken op onverwachte plekken. Bij de foto van Eelco van der Lingen zal vooral de belichting een grote rol spelen.” Steven ten Thije gaat naar verluidt behoorlijk uit de kleren, omdat hij ‘wil laten zien dat het niet alleen om de inhoud gaat.’

Xander Karskens en Huib Haye van der Werf waren zo enthousiast over het initiatief dat ze met elkaar hebben ge-catfight om de eer om als eerste bloot te gaan voor de januarimaand. Dürst Britt & Mayhew zou ook deelnemen, maar het frivole galeristenduo maakte het zo bont in de fotostudio dat zij de uiteindelijke selectie helaas niet hebben gehaald. Zij waren niet de enige die voor gerommel zorgden: het schijnt dat Pijbes om mee te doen 200 naaktkatten in zijn kleedkamer eiste, plus een schaaltje blauwe M&M’s. Dat bleek een ongelukkige combinatie. Joop van Caldenborgh zelf is niet uit de kleren gegaan.

De kalender wordt gepresenteerd tijdens de officiële opening van Museum Voorlinden, de opbrengst zal gaan naar een nieuw op te richten fonds, het Bro’s Before Ho’s Fonds.

Boze reacties op afgelasten The Vincent Award

28_The Vincent

Duizenden kunstenaars die niet bevriend zijn met Danh Vo zijn boos op het Gemeentemuseum Den Haag. Op de Facebook-pagina ‘Geen VOrienden’ uiten zij hun ongenoegen. “Vo heeft 4738 Facebook-vrienden,” schrijft een kunstenaar, “maar ik ben daar niet eentje van. Mij had je dus zonder problemen voor The Vincent Award kunnen nomineren.”

De ‘Geen VOrienden’ vinden het ‘belachelijk’ dat The Vincent Award, de tweejaarlijkse Europese kunstprijs van 50.000 euro, dit jaar niet wordt uitgereikt omdat kunstenaars die bevriend zijn met Danh Vo niet genomineerd wilden worden vanwege de bemoeienis van het museum bij een conflict tussen Vo en verzamelaar Bert Kreuk. Een kunstenaar reageert: “Toen ik maanden geleden hoorde van het conflict, ontdekte ik tot mijn schrik dat ik blijkbaar Facebook-vrienden was met Vo. Ik heb hem toen meteen ontvriend. Het stoort me dat de jury daar geen oog voor heeft gehad, ik voel me volledig gepasseerd.”

De ‘Geen VOrienden’ roepen massaal op om het Gemeentemuseum voortaan te boycotten: “Ze kunnen hoog en laag springen, maar als ze me ooit voor een tentoonstelling vragen, zeg ik toch nee. Hadden ze me maar moeten nomineren.” Iemand anders schrijft: “Ik wilde me aanmelden voor de nieuwe ZomerExpo, maar nu ik weet dat het het Gemeentemuseum koud laat dat ik geen vrienden ben met Vo, zie ik het nut er niet meer van in.”

Hoewel het merendeel beseft dat je blijkbaar bevriend moet zijn met Danh Vo om genomineerd te worden voor The Vincent Award, overweegt niemand om alsnog Facebook-vrienden met hem te worden. “Daar is die prijs me net niet dierbaar genoeg voor”, schrijft iemand, “sowieso ben ik niet voor het geld kunstenaar geworden, maar voor de eer.” Een andere kunstenaar reageert: “Ik ben helemaal niet vies van een beetje vriendjespolitiek, maar als je iemand tot drie keer toe een vriendschapsverzoek stuurt, en daar wordt niet op gereageerd, dan houdt het natuurlijk een keer op.”

Kunstenaars moeten hangbelasting gaan betalen

27_Hangbelasting_04

Binnenkort veranderen de belastingregelingen voor beeldend kunstenaars. Dat meldt de Belastingdienst op haar website. Vanaf 1 september moet iedereen die kunst exposeert hangbelasting betalen. “Tot nog toe konden kunstenaars hun werk overal kosteloos exposeren,” verklaart staatssecretaris van Financiën Eric Wiebes, “ze hoefden daar niks tegenover te stellen. Maar recent onderzoek toont aan dat kunstenaars er financieel baat bij hebben als ze hun werk ergens mogen laten zien. De hangbelasting is dus een compensatieregeling.”

“Een uitstekend idee”, reageert het informele overleg Beeldende Kunst Nederland (BKNL). “Zichtbaarheid leidt tot grotere bekendheid, en dus tot hogere inkomsten. Wij pleiten al langer voor maatregelen, want zolang de kunstwereld dit faciliteert, is het gratis cashen voor kunstenaars. Alleen hebben wij het zelf altijd over hang- en stageld.” Volgens een woordvoerster van de Belastingdienst wordt staande kunst inderdaad voorlopig ‘niet als kunst erkend’. Zij licht toe: “Staande kunst is echt een niche-product en naar onze inschattingen onverkoopbaar. Schilderijen neerzetten in plaats van ophangen zal overigens voortaan tellen als belastingontduiking.”

De hoogte van de hangbelasting hangt af van verschillende factoren, maar kan oplopen tot 21% per vierkante meter per dag, afhankelijk van de aard van het werk, het gebruikte materiaal, voor- of hoogseizoen, de locatie en het cv van de kunstenaar. Kunstenaars kunnen gebruik maken van de kleine-hang-aftrek, maar niet te vaak en onder strikte voorwaarden. Als het geëxposeerde kunstwerk zeer klein is, komt de kunstenaar in aanmerking voor vergrootglas-toeslag, al is vooralsnog onbekend waar je die precies moet aanvragen.

De staatssecretaris: “Makkelijker kunnen we het niet maken. Maar wel leuker, want als deze maatregel een succes wordt, gaat hij ook gelden voor als je met je werk in een krant of tijdschrift staat of bij DWDD komt.” Ter geruststelling voegt hij toe: “Deze free publicity-belasting is niet bedoeld om kunstenaars onnodig op kosten te jagen. Als je tentoonstelling maar twee sterren krijgt, hoef je aanzienlijk minder te betalen dan wanneer je er vijf krijgt. Daar kan je als kunstenaar dus zelf ook een beetje mee experimenteren.”

April doet wat Artsy Nostrus wil

26_Escape Art_02

Iets later dan je gewend bent. Ik ben net terug van ‘Interglobal Visions on Trend Channeling’, een congres in Acapulco waar ik moest orakelen in keynotes. Wat overigens helemaal niet meer van deze tijd is, zoals ik daar duidelijk heb gemaakt. Maar to the point.

Groen wordt dé trendkleur van het voorjaar, hoe saaier, hoe beter. Het komt voor mij dan ook totaal niet als een verrassing dat het werk van groenspecialist Jos van Merendonk opeens op twee hippe plekken tegelijk opduikt, bij Boetzelaer|Nispen in Amsterdam en het Haagse Parts Project. Ik verwacht overigens dat in de toekomst alle kunst groen zal zijn, maar ik heb het dan wel over 2036. Zet het alvast in je agenda!

Vriendschap is een illusie, dat blijkt ook bij musea zo te zijn. Musea zijn actief hun vriendenbestanden aan het opschonen. Het schijnt dat het Stedelijk al 233 mensen heeft ontvriend, vanwege een beperkte betrokkenheid ‘en een gevoel van mwa’. Binnenkort kun je gelukkig ook vijand van een museum worden. Een uitkomst voor wie een hartgrondige hekel heeft aan de programmering, collectie, of algehele subsidieslurperij van een museum. Vooral critici, ex-vrienden en Twitteraars lijken van die mogelijkheid gebruik te willen maken. Het vijandschap verplicht tot niks, maar er worden wel gepaste activiteiten georganiseerd, rondom bijvoorbeeld het afstoten van collectiestukken of als er een ontslagronde is.

Nog iets om naar uit te kijken: Escape Art. Dit fenomeen komt deze maand heel hard overwaaien vanuit Amerika en geloof me, einde van de zomer heeft ieder museum zijn eigen Escape Art-afdeling. Het idee: de bezoeker entert een kunstinstallatie en moet binnen 60 minuten proberen te ontsnappen door middel van raadsels oplossen en out of the box denken. Klinkt simpel, maar Escape Art heeft alles in zich om heel groot te worden: surrealistisch, intens, hilarisch, betoverend, logisch en onvoorspelbaar tegelijk. Het is bovendien een superspannend cadeau en de kunstenaar heeft er ook nog wat aan. Als het je niet lukt om binnen de tijd uit de installatie te ontsnappen, moet je die kopen.

Tot volgende maand!

Artsy Nostrus

De 7 beste 1-aprilgrappen van de Nederlandse kunstwereld

25_Een april-v4

Een bijzondere traditie: elk jaar proberen kunstenaars, galeries en musea elkaar af te troeven met de meest geraffineerde en flauwe 1-aprilgrappen. Sinds De Bezuinigingen is de mankracht voor het bedenken van deze grappen geslonken, maar gelukkig zijn er nog genoeg kunstmensen die bij het koffieautomaat of op de wc een brainwave kregen de afgelopen weken. De kwaliteit valt ons alleszins mee.

De toppers van dit jaar:

Martijn Sanders voorzitter Stedelijk Museum Fonds
Hilarisch, we trapten er allemaal in, maar het kan natuurlijk niet dat een verzamelaar die zijn eigen kunst exposeerde in het museum het Stedelijk Museum Fonds gaat leiden.

Wim Pijbes gaat naar Wassenaar
Wat hebben we gelachen! Maar Wim zette vandaag op zijn Facebookpagina: “Haha, jullie zijn er lekker ingetrapt!” In plaats van directeur van Museum Voorlinden, start Pijbes een surfschool op Haïti, omdat hij toe is aan een nieuwe uitdaging.

Pop-up Van Gogh Museum op de Wallen
Te mooi om waar te zijn natuurlijk. Een slimme stunt, dat wel, deze promo voor een Franse prostitutie-expo. Maar wel sneu voor alle Museumkaart-dames die de plaatselijke drugsdealers voor vriendelijke suppoosten aanzagen.

De liefdesbrieven van Piet Mondriaan
Leuk was ‘ie! Maar het RKD verklapt vandaag: “Piet was een gezellige schuinsmarcheerder, maar natuurlijk geen romanticus. De 22 pikante brieven aan Willy zijn geschreven door zijn broer Carel.”

Jheronimus Bosch tentoonstelling uitverkocht
Je zou de geoliede pr-machine bijna geloven: “Overweldigend succes, tentoonstelling nu al compleet volgeboekt, etc..” Maar laat je niks wijsmaken, je kunt gewoon gaan kijken hoor.

Banksy en Andy Warhol-expo in Amsterdam
Oké, dus er opent zomaar ineens een nieuw museum op het Museumplein, en de eerste tentoonstelling is er eentje van Banksy én Andy Warhol. Yeah, right. 

Kissing Earth van Olafur Eliasson wordt kleiner en transparanter
Geinig geprobeerd, maar hier tuinde niemand in hoor, CBK Rotterdam. Die ballen van Eliasson op het Stationsplein worden echt wel afzichtelijk groot, dat snapt iedereen. Waarom zouden ze anders zo peperduur zijn?