Eerste cactusscheerder meldt zich

24_Cacti-v1

Naar aanleiding van de ophef over Daan Roosegaardes al dan niet originele bijdrage aan het DWDD Pop-Up Museum, meldde zich bij FC Kunst Antoine Westenhof, die eindelijk zijn verhaal wil doen: “Ik scheer mijn cacti al sinds 1963.”

In 1970 filmde Ger van Elk hoe hij een cactus met een scheerapparaat van zijn naalden ontdoet en noemde dit werk: The well-shaven cactus for Gerry Schum, Identifications. Westenhof reageert geprikkeld: “Ik noem mijn cacti gewoon naar hoe ze heten, Eulychnia acida of Rhipsalis sulcata bijvoorbeeld, maar verder kopieerde Van Elk mij overduidelijk.” Het scheren van de planten begon bij Westenhof in het jaar 1963, dat weet hij nog precies: “Nadat ik met een bad trip in het ziekenhuis belandde, raadde mijn tantrameesteres mij af nog langer cacti te likken. Maar ik bleef ze glad scheren, als therapie. Zo ontstond een levenslange hobby.”

Westenhof vermoedt dat Van Elk hem aan het werk heeft gezien tijdens een van zijn scheershows, waarmee hij eind jaren zestig volle zalen trok, ook in het buitenland. “Tijdens mijn hoogtijdagen gaf ik zelfs team building cacti shaving-workshops in de Mojavewoestijn bij Los Angeles, het zou zomaar kunnen dat Van Elk dit idee daar heeft opgepikt.”

Na lang aarzelen, treedt de cactusscheerder nu toch met zijn verhaal naar buiten, ‘in de hoop lotgenoten te kunnen helpen’. Westenhof: “Mijn fans en volgelingen hebben me al veel eerder aangeraden hiermee naar buiten te treden, maar ik was er nog niet aan toe.” Van de erfgenamen van Van Elk verwacht hij niks, legt Westenhof uit: “Ik geloof niet dat er ooit gerechtigheid zal komen, laat staan genoegdoening. Het zal altijd een netelige kwestie blijven. Maar als mijn outcoming ook maar één andere cactusscheerder helpt om zijn verhaal te kunnen doen, ben ik al dik tevreden.”

Johans mooiste uitspraken over kunst

23_JC-v3

Lieve leden,

Dinsdagavond kwamen velen van jullie samen in de kantine om te rouwen om de man die voor de Nederlandse taal, kunst- en voetbalwereld zo ongelooflijk veel betekend heeft. Er werden herinneringen opgehaald (Johan bij Rudi op z’n schouders, wie zal dat beeld ooit vergeten?), er waren tranen (of was dat hooikoorts, Beatrix?), sterke verhalen en idem drank, en natuurlijk liet Juliètte haar broek zakken om haar kersverse Johan-tattoo met ons te delen.

Voor degenen die er niet bij waren, vroeg naar huis gingen of aan korte-termijn-geheugenverlies lijden (je weet wel, of je bent dat zelf alweer vergeten), zet ik op verzoek van de CEO hieronder Johans mooiste uitspraken over kunst even op een rijtje. Deze is voor jullie.

Veel sterkte allemaal en liefs,

Heidi

“Kunst is moeilijk, maar het makkelijkste wat er is, is ingewikkelde kunst.”

“Elke reproductie heb zijn origineel.”

“Rood is groen als je je ogen dicht doet.”

“Picasso was een grotere kunstenaar dan Van Gogh, maar kon minder goed tegen z’n verlies.”

“Je ken nooit figuratief én abstract zijn, als kubist.”

“Een schilderij is altijd plat, van welke kant je ‘m ook bekijkt.”

“Voetbal is kunst, maar kunst is geen voetbal, eerder onderwater rugby.”

“Je hebt goede kunst en je hebt slechte kunst, maar meestal is iets gewoon geen kunst.”

“Ook niks kan nutteloos zijn, dat is logisch.”

“Je kunt beter een schilderij in bubbeltjesplastic doen, dan bubbeltjesplastic in een schilderij.”

“Mondriaan was een goede lijnrechter geweest.”

“Kunst is bijna altijd gevaarlijk spel.”

“In het museum is alle verf droog, behalve als het nat is en dan is het oppassen voor je kleren.”

“Als je het boven de bank hangt, hoef je er zelf niet naar te kijken.”

PS: Nog niet alle Paaseitjes zijn gevonden, dus Ann en Mariëtte zijn hier nog steeds aan het zoeken. Wie wil helpen, is welkom, we willen vooral voorkomen dat Siepie er eentje te pakken krijgt en we de dierenambulance weer moeten bellen.

Kunstwereld nog net zo wit als in 1938

22_Whiteclub-def

De Nederlandse kunstwereld is nog precies even wit als in 1938, toen Willem Sandberg alle muren in het Stedelijk Museum Amsterdam wit liet sauzen. Dat heeft het Centraal Planbureau berekend, in opdracht van FC Kunst, ter gelegenheid van Witte Donderdag.

Uit de nieuwe cijfers blijkt dat de banen in de cultuursector nog altijd uitsluitend naar witte mensen gaan. ‘Zelfs als er een buitenlander wordt gevonden, zoals nu twee keer bij het Stedelijk Museum is gelukt, blijkt diegene uiteindelijk volledig wit te zijn’, zo valt te lezen in het rapport White cube, white club? ‘Beeldende kunstinstellingen weten als geen ander de multiculturele samenleving buiten de deur te houden’, concludeert het CPB.

FC Kunst vroeg medewerkers van diverse kunstinstellingen om een reactie. “Als het op mensen aankomt, ben ik hartstikke kleurenblind”, reageerde een restaurateur van het Rijksmuseum. “Toch gek, terwijl kleur mijn vak is. Wim Pijbes, is die wit? Oja? Ik dacht dat hij zwart was? Waarom moesten we dan al die titelbordjes en beschrijvingen aanpassen? Ik dacht dat hij nu terugging naar zijn eigen land?”

Ook andere mensen in de kunstwereld reageren verbaasd en defensief: “Ik ben een binnenstebuiten bounty, een wigger, dat weet iedereen”, vertelde een roomblanke Rotterdamse curator die liever anoniem blijft. “Tijdens het Zomercarnaval hier in de stad, schud ik met m’n billen zowat alle stoeptegels in de Witte de Withstraat los.”

Een educatiemedewerker van het Stedelijk Museum liet zich ontvallen ‘heus wel eens te verlangen’ naar een zwarte collega: “Vooral als me in de kantine weer eens zo’n typische tosti-met-kaas-geur tegemoet walmt. Zou het niet heerlijk zijn als er nu iemand een dampende roti uit zijn broodtrommel tevoorschijn trekt?, denk ik dan. Maar eerlijk is eerlijk, echt missen doe ik het ook niet. Ik ben dol op m’n witte matties en ik kan ook helemáál niet dansen op urban en R&B.”

Op Black Twitter wordt laconiek gereageerd op het CPB-rapport: Tweeps schrijven dingen als ‘who cares’ en ‘hun probleem’. Iemand laat weten dat ze nu in ieder geval snapt waarom zwarte kleding zo in vogue is bij kunsttypes: ‘Anders vallen die witte mensen gewoon weg tegen de witte muren.’

Kunstcritici gematigd kritisch over kunstkritiek

21_Critici

Vooruitlopend op het zoveelste debat over kunstkritiek, morgenavond in Amsterdam, vroeg FC Kunst een aantal gerenommeerde kunstcritici om de kunstkritiek van vandaag de dag te recenseren. Ze blijken behoorlijk gematigd kritisch.

“Sorry, maar zijn jullie serieus?!”, buldert NRC-kunstcriticus Hans den Hartog Jager aan de andere kant van de lijn. “Kunstkritiek bestaat in Nederland toch helemaal niet meer. Het draait alleen nog maar om soundbites en oneliners. Mensen schrikken tegenwoordig al van een recensie van 400 woorden. Dat kan je geen kunstkritiek meer noemen. In het gemiddelde buurtcafé hoor je genuanceerdere meningen over kunst. Ik ben dus best kritisch op de kunstkritiek ja. Maar ik wil haar ook weer niet helemaal afserveren, het is toch ook een beetje mijn broodwinning. Dus ik zeg: drie ballen.”

Jhim Lamoree klaagt juist over geld, de snedige stukjes die hij voor de website van Vrij Nederland schrijft, leveren volgens de kunstcriticus ‘niet eens genoeg op om mijn Italiaanse loafers van in de wax te kunnen zetten’. Lamoree: “Kunstcritici debatteren hier veel te weinig over, er wordt sowieso te weinig over kunstkritiek gedebatteerd. Daarom geef ik drie sterren. Maar veel liever had ik er negen of meer gegeven: het wordt hoog tijd dat recensenten eindelijk eens per ster betaald gaan krijgen.”

Henny de Lange, kunstcriticus bij Trouw, zweert bij kort en krachtig. “Toen ik vlak na de oorlog de journalistiek in ging, keek men niet op duizend woorden meer of minder, dat sloeg echt nergens op”, vertelt ze. “Kranten waren ook nog zo groot als abri-posters, kun je je dat voorstellen?! Nee, geef mij maar online, Facebook, Twitter, you name it, daar ligt toch de toekomst. Ik vermaak me enorm op Snapchat. Dan plak je ergens gewoon vijf sterren op en roep je dat iedereen in de Randstad verdomme een keer de trein moet pakken. Dat hoefde je vroeger niet te proberen. Dus de kunstkritiek is er wel plezieriger op geworden. Alleen jammer dat de meeste critici zo achter blijven, ik heb het gevoel dat ik als enige op Tinder zit. Daarom zeg ik: drie sterren.”

Sensuele mannen knappen af in Gemeentemuseum

Judith_01
Gustav Klimt, Judith I (detail) 1901 © Belvedere, Vienna

“Dit is iets dat ik niet in een Nederlands museum verwacht”, vertelt Robin Meerenblik. Hij had zich naar het Gemeentemuseum Den Haag gespoed om Judith van Gustav Klimt te bekijken. “Het persbericht noemde haar sensueel en uitdagend, directeur Benno Tempel had het over ‘expliciet erotisch’!” vervolgt Meerenblik verontwaardigd, terwijl hij in het museumcafé met trillende bovenlip aan een muntthee nipt. Heel even kon hij zich laten verleiden door Judiths extatische oogopslag, haar pronte borsten, haar ontblote navel. Tot hij dat afgehakte hoofd in haar handen zag: “Ik kon gelijk zien dat het een hoofd was”, zo verklaart Meerenblik pips.

Een andere zichtbaar ontdane bezoeker bestelt een Fristi. “Ik verloor meteen mijn erectie, toen ik die dooie kop zag”, zegt Hans, die liever niet met zijn achternaamJudith_02-v3 op FC Kunst wil, “mijn vrouw weet niet dat ik hier ben.” Hans is door het persbericht misleid, vindt hij: “Bij het bepalen van mijn agenda loop ik zo veel mogelijk mijn pik achterna, dat is een principekwestie, ook als ik naar tentoonstellingen ga. Nou, hier knapt Tarzan wel een beetje op af.” Hans kijkt teleurgesteld naar zijn kaki pantalon, waarin inderdaad alleen de stijf gesteven plooien opbollen.

In de zaal waar Klimts Judith hangt, in gezelschap van Egon Schieles ‘ingetogen en liefdevolle’ Edith, staat Margaretha Veenendaal. Edith vindt ze maar een burgertrut, zegt ze, maar Judith noemt ze ‘prachtig’ en ‘adembenemend’. Het hoofd van Holofernes vindt ze er ook zo mooi bij bungelen: “Ze is een gevaarlijke verleidster, ze houdt dat hoofd trots tegen haar zij, alsof het haar nieuwe heuptas is. Heerlijk, wat een wijf!” Het schilderij is precies waar ze op hoopte, vertelt ze met inmiddels rood aangelopen koontjes: “Ik las erover op het pottenhoekje van het VIVA forum, dus zo kom ik hier.”

Nieuwe Mediawet: 11 nieuwe kunsttelevisieprogramma’s

19_NPO-2

De Nieuwe Mediawet van staatssecretaris Sander Dekker (VVD) voorspelt veel goeds voor de kunst- en cultuurliefhebbende tv-kijker. Nu blijkt dat omroepverenigingen de afgelopen jaren zo driftig bezuinigden op kunsttelevisie om aan de door Dekker aangescherpte taakopdracht te kunnen voldoen. Het bespaarde geld zal worden besteed aan maar liefst elf gloednieuwe tv-programma’s die helemaal in het kader staan van kunst en cultuur. Wij zetten de programma’s alvast op een rijtje. Zet de videorecorder maar klaar! En de borrelnootjes.

Mijn kunst, jouw kunst
Twee kunstwerken van boven de banken van twee BN’ers ruilen een week van huis, met alle ontwrichtende gevolgen van dien. Jan des Bouvrie zal een gigantisch abstract schilderij ruilen met een Hollands landschapje dat boven de bank van Fleur Agema hing. Een programma vol levensvragen, aldus de EO.

Het Kunstdiner
In deze speciale uitzending van EO’s Het Familiediner zal Bert van Leeuwen kunstenaars, curatoren en critici die elkaars bloed wel kunnen drinken, uitnodigen om aan te schuiven bij een gezamenlijk ‘goedmaak-diner’.

Temptation Artfair
Spannend concept van KRO-NCRV: vier failliete kunstverzamelaars testen hun uithoudingsvermogen, door tien dagen lang op een kunstbeurs te verblijven. Zullen zij de temptation weten te weerstaan?

Help, mijn kind is kunstenaar
Ook van KRO-NCRV: in een studio met live publiek discussiëren specialisten en ervaringsdeskundigen wekelijks over dit steeds groter wordende maatschappelijk probleem.

Ideas
‘Ga maar op de stip staan, en deel je idee!’ is het eenvoudige format van deze VPRO-talentenjacht voor curatoren. De jury zal onverbiddelijk zijn, de bloopers beloven hilarisch te worden. Er schijnt een ‘curator’ op te komen draven die het structuralisme en het post-structuralisme door elkaar haalt. Die heeft de X-factor duidelijk niet, zal Beatrix Ruf haar ongenuanceerd uitleggen.

De nachtkaars
Late night tv op z’n VPRO’s: bij het licht van een nachtkaars analyseren Sven Lütticken, Domeniek Ruyters, Camiel van Winkel en Nick & Simon de staat van de hedendaagse kunst.

Vieze vingers
Nieuwe VPRO-zondagochtend-pret: Freddy ‘Vieze Fur’ Tratlehner laat ADHD-kinderen los in het atelier van een bekende kunstenaar, zonder toestemming en zonder dat de ouders ervan weten.

Kijk mee met Jasper Krabbé
BNN-VARA volgt Jasper Krabbé in de aanloop naar de Biënnale van Venetië 2017, aangekondigd als: ‘van grachtengordel tot gondola, het succesverhaal van een wonderkin’.

ArtMen2
Confronterende tv: in de nieuwe reeks ArtMen van AVROTROS jagen fotografen Paul Blanca en Koos Breukel de meest onuitstaanbare kunstbobo’s op de kast, om vervolgens hun portret te schieten.

Heel Holland Kritisch
In deze spannende afvalrace van Omroep Max strijden tien Nederlanders om de titel ‘beste thuiskunstcriticus van Nederland’.

De gevaarlijkste musea van Nederland
Omroep MAX vraagt zich af: welk museum heeft de hoogste drempels, hoe groot is de kans dat je bij het Groninger Museum in het water valt en wat als je verdwaalt in het Centraal Museum? Met speciale aandacht voor het Van Abbemuseum: is het daar nog wel veilig voor mindervaliden nu er door alle bijzondere voorzieningen zoveel blinde en slechthorende bezoekers rondlopen?

Nieuw bij IKEA: Imhøff keuken, Magåli koelkast en Køks douchegordijn

Nieuw bij IKEA-v8

Super hot nieuws voor alle IKEA-fans. Het Zweedse meubelconcern komt dit voorjaar in Nederland met een exclusieve serie meubels en accessoires, ontworpen door hippe jonge kunstenaars. Op de IKEA-website krijg je alvast een sneak peek van de nieuwe must haves uit de reeks SAMTIDA.

De Imhøff keuken valt op door innovatief design. Onbewerkt hout is gemixt met grote platen gekleurd plexiglas, heel contemporary. Designer Saskia Noor van Imhoff verdiepte zich voor dit ontwerp grondig in keukens en verborgen kookprocessen. Vervolgens toog ze aan het deconstrueren: de Imhøff heeft die typische uitstraling van een omgevallen schap op de houtafdeling van uw plaatselijke bouwmarkt. Tegelijk bracht ze subtiel allerlei dwarsverbanden aan tussen kastjes, spoelbak en afzuigkap. Nog een ingenieus detail: ook als hij niet wordt gebruikt, komen er af en toe pufjes stoom uit de ingebouwde afwasmachine. De Imhøff keuken is leverbaar in de trendkleuren cyaanblauw, magentarood en geel en past perfect in ieder avant-gardistisch interieur. Enige IKEA-ervaring is wel vereist, de montagehandleiding is namelijk multi-interpretabel.

De deconstructive look van deze keuken is heel goed af te maken met de Magåli koelkast, ook zo’n geil hebbeding. De glanzende coating geeft deze koelkast die kille uitstraling, maar ook een onverklaarbaar mooie eigenaardigheid. Nee, dit is geen huis-tuin-en-keuken frigidaire, eerder een vervreemdend, verleidelijk en tegelijk ook afstandelijk ‘object’. Het is echt zo’n unique piece waarvan de buren zullen zeggen: ‘Wow, wat is dát?!’ Dat de koelkast geen deur heeft, maakt hem een onbruikbare energieslurper. Daar was het designer Magali Reus precies om te doen: het esthetische met het onvolmaakte combineren is helemaal haar ding.

Een andere showstopper is het Køks douchegordijn. Het dessin bestaat uit allerlei gekke spulletjes in frisse pastelkleuren: veertjes, broekzakken, portemonneetjes, kraagjes met stropdassen. Ze lijken erop getamponeerd, heel edgy. Op de IKEA-website staat: “Designer Aukje Koks ontwierp een illusie van een douchegordijn, deze plakt nooit aan je billen en is ideaal voor de kleinere badkamers.” Dit douchegordijn is dus eigenlijk helemaal geen douchegordijn. Als hier maar geen klachten over komen!

Creatieve vrouwen blijven frauderen met Museumkaart

Kaart.indd

Museumkaarten zijn vanaf vandaag alleen nog met een pasfoto verkrijgbaar. De Museumverenging, die de kaart uitgeeft, veronderstelt dat het nu gedaan zal zijn met het gesjoemel. Creatieve 60+ vrouwen leenden hun Museumkaart immers regelmatig uit aan een buurvrouw, bridge-vriendin of tekenclub-buddy, omdat die ook wel eens gratis naar het museum willen. Dat ging altijd heel eenvoudig, want er stond toch geen pasfoto op.

Uit lezersonderzoek van FC Kunst blijkt echter dat de sjoemelaars ongestoord hun gang kunnen blijven gaan. Respondenten Tiny en Agnes verklaarden: “Wij lijken zó op elkaar, zelfs onze mannen zien amper verschil. Daar hebben we al heel veel lol mee gehad.” Vanuit de museumwereld bestaat nu de angst dat de pasfoto-maatregel zal leiden tot nóg meer vrouwelijke museumbezoekers in de leeftijdscategorie 60+ met een kort, pittig kapsel en een kleurige bril op de neus.

De musea zijn dan ook ‘bijzonder misnoegd’ over de ‘zinloze’ pasfoto op de Museumkaart. “Laten we wel wezen, niemand zit te wachten op deze wildgroei aan korte, pittige kapsels,” zegt een woordvoerder van Museum Arnhem. “Maar dit voelt voor ons vooral als een dolksteek in de rug. Jarenlang krijgen we van de overheid te horen dat we een diverser publiek moeten bereiken. En dan komt de Museumvereniging met een maatregel die het kunstpubliek juist aanzet tot meer homogeniteit. Echt een kutstreek, escusez le mot.”

Ook de Belangenvereniging Van Suppoosten (BVS) ziet de maatregel van de Museumvereniging totaal niet zitten. “Hier is echt heel slecht over nagedacht,” aldus een woordvoerder. “Wij zagen dit al van verre aankomen. Als je met pasfoto’s gaat werken, zullen mensen hun uiterlijk op elkaar af gaan stemmen, dat is logisch. Op die manier creëer je, zoals wij dat noemen, ‘identiteitstwijfel’. Het is vragen om problemen: ook nu al blijkt het voor de gemiddelde suppoost erg lastig om twee vrouwen, ouder dan 60, met korte, pittige kapsels en kleurige brillen, van elkaar te onderscheiden. Daarom verzoeken wij hen ook altijd hun identieke rugzakjes in de garderobe achter te laten. Wij zien eigenlijk maar één oplossing: het inzetten van speciaal getrainde honden die het verschil kunnen ruiken.”

Inwoners Wassenaar vrezen komst Wim Pijbes

Schermafbeelding 2016-03-02 om 09.36.06

Inwoners van Wassenaar reageren met afschuw op de aanstelling van Wim Pijbes als directeur van hún Museum Voorlinden. FC Kunst polste gisteren de stemming op straat in de op één na rijkste gemeente van het land.

“Vreselijk nieuws,” zegt Eveline in een stijlvolle nertsbonten jas en Givenchy boots in de Kerkstraat. “Pijbes, dat is toch die omhoog gevallen pummel uit Veendam? Godallemachtig, in dat armoeiige boerengehucht wil onze chihuahua nog niet eens dood gevonden worden.” Op dat moment springt er een keurige meneer uit een Chevrolet. Het is Willem-Jan-Willem die wild zijn fedora rechtzet, en briest: “Het is je reinste schorriemorrie!” Schichtig duiken ze samen banketbakkerij Maison Kelder in.

Winkelend publiek in de chique Rijnsburgpassage reageert aanzienlijk minder mild op het nieuws. “Ik voorspel wantoestanden,” zegt Frederik-Jan-Pieter over zijn Prada-zonnebril turend, “Pijbes is middenstand, zijn ouders runnen een supermarktje of zoiets. Ik kan straks mijn villa niet meer verkopen als dat tuig hier de dienst uitmaakt.” Monique-Claire in een Louis Vuitton-poncho valt hem bij: “Zo’n onguur type dat op de centen let. Zul je zien dat een museumticket straks twaalf negenennegentig kost, getverderrie. En dan dat akelige geknauw van hem, brrr. Het zullen je buren maar wezen.”

In de Langstraat, voor de ingang van Hunkemöller, spreken we Diederik-Lodewijk. “Ik had het er net nog over met m’n vrouw,” zegt hij. “Hij gaat gegarandeerd voor overlast zorgen. Het maakt ons ook angstig, want kunnen we onze kinderen straks nog wel in hun eentje naar school laten paardrijden? Als we dit van tevoren hadden geweten, hadden we natuurlijk voor dat asielzoekerscentrum gestemd op die locatie, en niet voor een of ander aso-museum.”

“Wat ik van de nieuwe directeur van Museum Voorlinden vind?” Daklozenkrantverkoper Barry voor de Jumbo aan de Luifelbaan kijkt ons een dikke minuut argwanend aan. Dan rochelt hij eens flink en fluimt hij een dikke klodder pruimtabak – klets! – in zijn Versace-spuugbak.