Jasper Krabbé vertegenwoordigt Nederland op de Biënnale van Venetië

Schermafbeelding 2016-01-28 om 10.14.22

Jasper Krabbé is gekozen tot curator van het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië in 2017. Zo bericht het Mondriaan Fonds. De timing van het nieuws is opvallend, want voorstellen voor het Nederlandse paviljoen konden volgens eerdere berichten nog tot einde van de maand worden ingediend. Het voorstel van Krabbé is volgens het Mondriaan Fonds echter ‘zo amazing’ dat het al unaniem is aangenomen.

Krabbé treedt op als curator én als kunstenaar. Speciaal voor de Biënnale zal hij nieuwe werken realiseren, geïnspireerd op zijn eigen, eerdere werk en dat van René Daniëls. Zo ontstaat er behalve een ‘unieke artistieke dialoog’ ook een ‘nieuwe Nederlandse canon’, aldus Krabbé in zijn voorstel. Birgit Donker, directeur van het Mondriaan Fonds: “In mijn zes jaar als directeur heb ik een jury nog nooit zó enthousiast zien reageren. Aernout Mik begon te fist-pumpen, Mirjam Westen zette een wave in en Lorenzo Benedetti en Nathalie Hartjes vlogen elkaar van puur enthousiasme in de armen.”

Het beschikbare budget à 450.000 euro heeft Krabbé inmiddels op zijn ABN Amro bankrekening ontvangen, meldt de kunstenaar. Krabbé: “Tja, wat moet je erover zeggen… Hier kan ik eigenlijk heel weinig mee, want ik wil natuurlijk wel dat Matthijs de boel gaat openen. Misschien kan ik er net de openingsact van Charles Aznavour van betalen.” Op de vraag of hij vereerd is dat hij Nederland mag vertegenwoordigen in Venetië, antwoordt Krabbé: “Gaat wel.”

‘Appel rotzooide wel degelijk maar wat aan’

Appel_web
Een van de naar schatting tachtig ‘originele schetsen’ van Appel gemaakt door Geert Jan Jansen

De kwaliteitsmedia in Nederland zijn het erover eens: het hardnekkige idee dat Karel Appel ‘maar wat anrotzooide’, zoals hij zelf in een interview met Jan Vrijman ooit verkondigde, kan voorgoed de prullenbak in. Volgens de Volkskrant, NRC Handelsblad en Het Parool laat het Gemeentemuseum in Den Haag aan de hand van schetsen overtuigend zien dat Appel wel degelijk voorstudies maakte voor zijn zo spontane en kinderlijke schilderijen. ‘Net zoals elke goede kunstenaar’ (NRC) dacht Appel heus wel na voor hij wat deed.

“Klinkklare nonsens”, beweert nu meestervervalser Geert Jan Jansen. Vanuit zijn huidige residentie, Kasteel Beverweerd, vertelt hij: “Appel kon misschien wel een aardige boblijn knippen, fatsoenlijk schilderen kon hij echt voor geen meter.” Volgens Jansen slaat het Gemeentemuseum een lelijke flater door het tonen van de voorstudies: “Kom op zeg, Appel was daar echt niet toe in staat. Ik heb die schetsen allemaal eigenhandig gefabriceerd, geen kunst aan verder. Dat kleine spul deed het verdomd lekker op de markt.”

Jansen is niet bang dat er nieuwe rechtszaken tegen hem zullen worden aangespannen. “Welnee, het zal me de bout hachelen. Ik lul me overal toch wel weer uit, weet je.” Het gaat hem om het principe: “Wat Appel deed, kan ieder kind van drie ook. Die waarheid moet gewoon eens boven tafel!” Bewonderaar Ivo Niehe sluit zich hierbij aan: “Als er iets uit die tekeningen blijkt, is het wel dat Jansen zijn vak als vervalser als geen ander verstaat. De verbe ‘anrotzooien’ komt niet voor in zijn vocabulaire.” Volgens Niehe werd Jansen bij het maken van de schetsen bijgestaan door zijn kleine nichtje, die toentertijd drie jaar oud was. Zij was niet beschikbaar voor commentaar.

Nieuwjaarsspeech

er zijn regels

Beste allemaal,

Voor het nieuwe jaar heeft onze CEO mij gevraagd enige woorden te wijden aan het huishoudelijk reglement. Het moet natuurlijk wel een beetje gezellig blijven in de kantine!

Vandaar, hieronder de huisregels.

1. Het moet natuurlijk wel een beetje gezellig blijven in de kantine
Soms lukt het even niet om kunst te bedrijven zonder moddergooien of handgemeen, dat begrijpen we. Racisme of seksisme is echter uit den boze. Daarom heeft de CEO een bevriende vormgever gevraagd om posters te ontwerpen met erop ‘ZONDER RESPECT GEEN KUNST’. Die bevriende vormgever is inmiddels al best beroemd, dus de contributie wordt per direct verhoogd. Daar merkt u niks van, want dat gaat tegenwoordig per incasso.

2. Geen art speak bij het bestellen van bier
Het bestellen van ‘een kwetsbare transparante cilinder die een zinnenprikkelende relatie aangaat met een goudkleurige vloeistof waarvan enkele centimeters zijn getransformeerd tot een efemere laag foam’ is niet meer mogelijk. Voor de deelnemers van het Curatorial Programme wordt een uitzondering gemaakt.

3. Vanaf heden geen toegang voor BN’ers
Schrik niet, als u zichzelf een beetje een BN’er voelt, blijft u natuurlijk welkom. Maar in 2015 waren er te veel BN’ers in de kantine. Het is uit puur enthousiasme en zo’n gevoel van ‘hé, ik ken ‘m ergens van!’ lastig zo iemand toegang te weigeren. Toch zullen we dat gaan doen. Fiona en ik zijn wel heel blij met de gesigneerde cd van Nick en Simon, laat dat duidelijk zijn. Maar we willen niet dat clubleden worden overstemd door overbekende stemmen. En onze dranksponsor ging ook morren over het aantal consumpties. Dat brengt mij bij reglement 4:

4. Consumptiebonnen van De Wereld Draait Door zijn niet meer geldig in de kantine
Het is heel vervelend, maar de DWDD-bonnen zijn niet meer inwisselbaar voor drank en ook niet voor gratis aandacht van pers- of privé-personen.

5. Gevonden voorwerpen mogen niet geëxposeerd worden
De afgelopen jaren is menigeen in de kantine verloren sleutels, foto’s, sieraden en sleutelhangers in vitrinekasten of op sokkels tegengekomen. Dat is niet de bedoeling. Als u iets vindt dat niet van u is, geef het dan aan mij of aan Fiona, wij zorgen ervoor dat het bij de rechtmatige eigenaar terechtkomt. Als u iets in iemands broekzak of linnen tas ‘vindt’, geef het dan gewoon meteen terug. Het is een irritante gewoonte zoiets vervolgens te exposeren.

6. Siepie niet voederen
Dit regeltje moet ik ieder jaar herhalen, maar het is echt niet de bedoeling dat Siepie te eten krijgt.

Rest mij niets anders dan: proost! Op weer een goed jaar voor FC Kunst. En, o ja, vergeet ons niet te volgen op Twitter en te liken op Facebook, moest ik nog zeggen van de CEO. Het eerste rondje is op kosten van hem.

Heidi

Sjarel Ex: ‘Ik ben Bas Jan Ader’

strand aanspoelen
Eiland in de Stille Zuidzee. Het strand op de foto is niet per se het strand dat genoemd wordt in het artikel. Foto © AFC

In een laatste poging de beroemde films van Bas Jan Ader voor zijn museum te behouden, beweert Sjarel Ex, directeur van Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam, dat hij zelf de sinds 1975 verdwenen kunstenaar is. Ex: “We zijn nooit samen gesignaleerd, dus niemand kan bewijzen dat dat niet waar is.” Volgens Ex, die op 6 januari van een rechter te horen kreeg dat hij de films spoedig aan de weduwe van Ader terug moet geven, leed hij al die tijd aan geheugenverlies. Nu komt alles echter terug: de bijna-fatale zeiltocht, de schipbreuk en hoe zijn leven verder ging, terwijl zijn naasten dachten dat hij dood was.

Ex: “Ik herinner me dat ik op een strand aanspoelde, een baard had en als enige gezelschap een volleybal die ik ‘Wilson’ noemde.” De directeur weet dat het een beetje raar klinkt, zegt hij, maar het staat hem allemaal heel helder voor de geest: “Ik zie het gewoon weer voor me, in high definition zelfs.” Ex zegt dat hij nu pas begrijpt waarom hij de films zo graag wil houden. “Die hele rechtszaak, het feit dat ik niemand anders die films toevertrouwde, ik begrijp nu precies wat mij werkelijk dwarszat. En ik ben zeker van plan weer verder te gaan met kunst maken. Zo snel mogelijk eigenlijk, als we deze juridische rompslomp achter de rug hebben.”

Na de periode met Wilson leefde Ex enige tijd ‘onder water’ met kleine wezentjes die hij ‘Snorkels’ noemt. Met hun hulp vond hij zijn weg naar Utrecht, waar hij vanaf 1976 kunstgeschiedenis ging studeren. “Ik zou die wezentjes eigenlijk nog eens willen bedanken. Mochten ze dit toevallig lezen, zouden ze dan contact met me willen opnemen?”

 

Annet Gelink Gallery wordt coffeeshop

Gelink-coffeshop_02_small
Op 14 januari werd de nieuwe gevel van de galerie onthuld, foto: Bert-Jan de Rooij

Op verzoek van dagblad Trouw berekende onderzoeksbureau Intraval onlangs dat de gemiddelde coffeeshop ongeveer 1,7 miljoen euro per jaar omzet. Reden voor galeriehouder Annet Gelink om het roer drastisch om te gooien en in softdrugs te gaan dealen. Gelink: “Om mijn kunstenaars te onderhouden heb ik meestal dertig planten op m’n balkon staan, dus die stap is eigenlijk helemaal niet zo groot.”

Overigens verandert niet de gehele galerie in een coffeeshop. De drugs zullen worden verkocht vanuit The Bakery, de voormalige projectruimte in de kelder. Op de begane grond blijft Gelink kunst tonen. “Ik hoop op die manier af en toe nog wat aan drugstoeristen te verkopen,” aldus de kersverse coffeeshophouder.

Gelink is niet de eerste galerieruimte die naar alternatieve inkomstenbronnen zoekt. Naar verluidt zal Fons Welters’ Playstation deze zomer Nutella-wafels en schepijs gaan verkopen om in te spelen op de groeiende vraag. Galeriehouder Martin van Zomeren houdt het voorlopig wel bij kunst. Zijn lucratief-bedoelde uitstapje naar het exploiteren van bierfietsen van zomer 2013 staat hem nog vers in het geheugen: “Ik moedig deze experimenten van harte aan, maar ben dolbij dat ik van die klotedingen af ben.”

Beatrix Ruf blijkt kunstwerk Tino Sehgal

Beatrix Ruf © Robin de Puy
Beatrix Ruf © Robin de Puy

Een jaar lang werd de bezoeker van het Stedelijk Museum in Amsterdam verrast en opgeschrikt door onverwachte performances, bedacht door de Duits-Engelse kunstenaar Tino Sehgal. Zijn retrospectief ‘A year at the Stedelijk’ leek echter voorbij na de uitvoering in december 2015 van This occupation (2005) en Instead of allowing some thing to rise up to your face dancing bruce and dan and other things (2000).

Niets is minder waar. Uit een uitgelekte interne e-mailcorrespondentie is gebleken dat Beatrix Ruf, de artistiek directeur van het Stedelijk, óók een kunstwerk is van Sehgal. Ruf heet eigenlijk This batlike director II (2014) en is door Sehgal uit een ruime groep vrijwilligers geselecteerd om de rol van directeur tot eind 2016 in te vullen. Daarna keert Ann Goldstein gewoon weer terug op haar post.

Bij het aanstellen van Ruf als nieuwe directeur was de Raad van Toezicht op de hoogte van Sehgals intenties. De Raad van Toezicht blijkt nu namelijk óók een kunstwerk van Sehgal. Marie-José Raven, woordvoerster van het museum, geeft een korte toelichting: “De Isa Genzken-tentoonstelling komt ook uit de koker van Sehgal, net als de tentoonstelling van Seth Siegelaub. De meeste medewerkers van het museum zijn feitelijk vrijwilligers, uitvoerig geïnstrueerd door Sehgal. Alleen ikzelf en bibliothecaris Willem van Beek zijn officieel in dienst.”

Sehgal was niet beschikbaar voor commentaar, evenmin als Ruf, aangezien haar reactie niet onderdeel uitmaakte van het van tevoren overlegde script waar al haar handelingen tot december dit jaar aan voldoen.